همه شعرهایم فدای دمت
همه رقصهایم کنار تنت
همه خوابهایم روم خواب تو
همه دیده هایم شود راه تو
همه شعرها ریزش آتش است
خدایاببین اودرآتش نشست
همه شعر گویند ومن رقص شعر
همه نی بگویند ومن خون دل
همه چون بگویند که من مرده ام
زمرده بگویم .زمین هست ونم
خدایاببین تاکجا بوده ام
بدنبال تو پشت کوه بوده ام
برقصم .بکوبم .بگویم چرا
چگونه کنم من طواف خدا
بگویم که کعبه خدایم نبود
زمین وزمان خسته ازمن نبود
زمین وزمان را. همه کشته اند
هرآنچه که دیدم قلم مرده اند
هرآنچه که دیدم جفابودوبس
و آنکه ندیدم خدابودوبس
گهی خرشدم تازنم خرمنی
گهی سگ شدم تاهواسم کسی
گهی مثل باران رطوبت شدم
گهی برف بودم چوآدم شدم
گهی مثل تنهایی ی باورم
شدم دار خود تا ابد بد شدم
خدایا زمین سجده گاهت نبود
زمین وزمان درمسیرت نبود
زمین وزمان رفته از یاد من
که آشفته گشته همه خواب من
خدایا ببین تاکجا آمدم
بدنبال تو تازمین آمدم
بدنبال تو من شدم چند تا
اگر حاضری تو شویم پنج تا
یکی صبح خیزد برای غروب
یکی مشغلش یک دعای دروغ
یکی میرود کعبه حجی شود
ولی تاکه برگشت .چون سنگ گشت
یکی می رود خواب اصحاب کف
یکی می شود سگ چواصحاب رفت
یکی مثل تو بی کس وبی گمان
یکی مثل من .بی نشان ومکان
یکی خربود می رود راه خویش
یکی خرتر است هی بگوید به پیش
خدایا ببین من کجا بوده ام
ببین تا کجا .....نا کجا بوده ام
بدنبال تو من شدم ریز ریز
شدم آیینه درمسیر کثیف
اگرتوبه باشد برایم چومرگ
شوم مرگ ودیگر نیایم دگر
نه من آن بنی آدم بی غمم
نه آدم شود من اگر دید من
خدایا شکایت به خود می برم
شکایت برای نبود خودم میبرم
هرانچه نوشتم همه بوده ام
خر واحمق سگ .چواسب بوده ام
هرانچه نوشتم .برای خودم
همه خوب بودند فقط من بدم
بدم که نبودم کنار کسی
چومادر که گوید دعا در پسی
نبودم کنار ه نمازپدر
که گوید خدایا ببخشا منی
نبودم دران لحظه های غریب
که خواهر شود نوعروس نجیب
نبودم برادر برای خودم
نبودم سزاوار قوم کسی
همه روزگارم چو پاییز بود
همه دستهایم که آویز بود
چنان پرتگاهی رسیدم به او
که اوهم زند هردمی سازخود
خدایا ببخشا که کمتر منم
ببخشا که کمتر زکم هم منم
ببخشا دراین روزهای ابد
که شاید برایت بخوانم ادب
خدا راچه دیدی همین صبح بعد
بگویند فلانی برفت از نظر
خدایا توهم اندکی صبر کن
توهم اندکی بردلی رحم کن
تو هم بگذر از این جفای خرد
خرد کو خدایا همه تز بود
همه تز دهند. تاشوند بهترین
همه پز دهند مثل بالانشین
همینکه رسیدند به اقبال خود
همه گم بگردندودنبال خود
خدایا ببین روزگارت منم
چونقشی درافتد جدایی منم
همینکه بگویم کجا و چرا
که دیدم رسیدم به ان ناکجا
همینکه برفتم زیاد کسی
شدم خواب راحت برایش بسی
خدایاببین من که کمتر شدم
برایت چوبرگی به صحراشدم
برایت نوشتم که تقدیر چیست
نوشتم سزای غلط. گو که چیست
غلط کرده ام گفته ام بارها
خدایا بگو آخرش تابه چیست
خودم گفته ام بارها ای خدا
نوشتم مکرر که آتش یکیست
نوشتم دراین روزگار وچماق
همه گاو نر بودمی بی صدا
نوشتم که یوسف همین جا بود
فقط دیده را باید ازنو بدوخت
نوشتم زمین تشنه ی آب هست
ولی تشنه ی جوی بی راه نیست
نوشتم که تکفیر جرمی خطاست
ولی می شنیدم شدم مثل آب
خدایاببین تاکجا بسته ام
ببین درکجا من دلی بسته ام
زمینی پراز شوره زاروعمیق
پرازافتضاح وحسد درکمین
پرازدیدن چهرهای عبوس
درافتادن کینه وخاک رس
پرازابرهایی که برپاشوند
ولی کو بگو تو بگو قطره ای
زمینی که جز مترآن ازمنست
به این کوچکی سجده حال منست
ببر تا بگویم برایت خدا
برایت بگویم چه احوال ما
برایت بگویم که خورشیدبود
زمین گرد وبالا فقط ماه بود
درختی که درسایه اش بودمی
خودش سایه گشت وذغالی نبود
منم آن ذغال سیاه وکبود
منم راز تنها و شبهای دور
منم که نبودم چوآدم دمی
نبودم برایت چو خلقی کمی
نمیدانم اما چگونه شود
چگونه برایم میسر شود
اگر اندکی صبر وقدری گذشت
خدا توبه کردم ببین عمر رفت
زمینی که متری ازآن از من است
به این کوچکی سجده حال من است