برای آدمی دارم پیامی بهر انسانی..
که مابهرعدالتهای دیده .داستانهای شنیده .خطبه های سرکشیده .
دینکی داریم برای دیدن حی ندیده.
زیرکان سرگرم آن دین شکسته
تاکه من درجستجویش درپی دین نشسته .
دیدم
عمرمن نیست.گناهی زفلک نیست که همه دادزنیم دار فلک را..
دیدم
این من گندیده های درگذشته زتنی هست که بیگار بگشته .
نه کس نه بی کسی .تاکه تواند بدواند قلم راز کسی ..
راستی ای قلم نمره ی انشائم چند?
که توانم بدهم اندک پند..
که همه هستی ما .بهراجماع دعا
منتظربهرشفا .زپی ی یاری نیست .
اگرم هست مگرفاصله ها حايل نیست.
من قلم نیستم وبهرقلم میرقصم
بهران دوست که تا. بود همه بودن بود..
دانی که چیست .......
یک شبی من ماندم وتنها قلم
بامعمایی که امد برسرم
گفتمش داناچرا رقصی چومن
گفت الفاظت کجا .من قاعمم
گفتمش سودی ندارد بیسوادیهای من
پس چراتومیشوی رقاص من
گفت برمن گفته اورا چون منست
که قلم نی باشد وگاهی قلم
گفتمش پس ذات اقدس راچه باد
که توراسوگند دهدبربنده اش
گفت کاو بنده ی ذات اقدس است
نه توراکه بنده ی حرص وملس
گفتمش ای مخلص اندیشه ها
درتواضع .بی نیازی راچگونه بوده ای
گفت من رابین چگونه باتوأم
مثل ان خاکستری که برتنم
مثل ان اندیشه های بیخطم
من همچو اب وآتشم
گفتمش اسوده خاکستر تویی
گفت ای کاغذ توهم مثل منی .
گفتمش رازت چه باشدباسرم
گفته اینکه تو گذاری بر کفم .
گفتمش
بیسوادی گرخطای ما یکی است
گفت بی قلم دانی نشان بردگی ست......