من

آن غم و اندوه منم، ردپایی را در مقابل منه غم انگیز می دیدم، به من گفتم که برخیز وقت جست و جوست.

گشتیم و عامل را یافتیم.

آری، انتهای اغاز، اغاز هیچ، عامل پوچ، ناظر این درد، ان که زانوی غم را در اغوش کشید،

من بودم...