مسئولیت قراردادی در نتيجه اجرا نكردن تعهدی كه از عقد ناشی شده است بوجود می آيد.
كسی كه به عهد خود وفا نمیكند و به اين وسيله باعث اضرار هم پيمانش می شود بايد از عهده خسارتی كه به بار آورده است برآيد.
ضمانی كه متخلف در اين باره پيدا میكنند، به لحاظ ريشه تعهد اصلی مسئوليت قراردادی ناميده می شود.
به بيان ديگر مسئوليت قراردادی عبارتست از تعهدی كه در نتيجه تخلف از مفاد قرارداد خصوصيی برای اشخاص ايجاد می شود.
عهدی كه نقض شده و ناشی از قرارداد است تعهد اصلی ناميده میشود و تعهدی كه به سبب نقض قرارداد به عهده مديون قرار میگيرد تعهد ثانويه يا فرعی ناميده میشود تا از تعهد اصلی متمايز شود.
در صورتی كه دو شخص هيچ پيمانی با هم ندارند و يكی از آن دو به عمد يا به خطا به ديگری زيان می رساند، مسئوليت را غير قراردادی يا خارج از قرارداد می نامند.

مبنای نخست مسئوليت قراردادی :
وجود قرارداد يكی از مبنای مسئوليت قراردادی است، زيرا تا قرار داد بين طرف ها منعقد نشده باشد مسئوليت قراردادی موضوعاً منتفی خواهد بود.
البته منظور از قرارداد، عقدی صحيح و نافذ است كه بين متخلف از انجام تعهد و متعهد له منعقد شده است.
چه اينكه عقد فاسد يا غير نافذ يا اينكه مديون به سببی از آن بری شده باشد وجود مؤثری در عالم حقوق ندارد تا بتواند زاينده اثر حقوقی باشد و مسئوليت عدم انجام تعهد به موقع را به عهده متعهد قراردادی تثبيت كند.
مسئوليت قراردادی نتيجه تخلف از انجام قرارداد است.
خواه تخلف مزبور خودداری از انجام تعهد باشد يا تأخير در انجام تعهد نسبت به زمان مقرر برای آن، اما گاهی مقصود متعهد له اجرای تعهد اصلی و گاه مطالبهی خسارت ناشی از آنست.