ویرگول
ورودثبت نام
ردّ قلم
ردّ قلم
ردّ قلم
ردّ قلم
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

رازِ دکانِ ساعت‌ساز ⏳

غروبِ پاییزی بود و بارانِ نرمی بر سنگ‌فرش‌های خیس می‌بارید. 🌧️

سهراب با کتی خیس و کیفی سنگین روی شانه، شتابان در کوچه‌های قدیمی گام برمی‌داشت.

او همیشه در عجله بود؛ ساعتش را ده دقیقه جلو کشیده بود تا مبادا از قطار زندگی جا

بماند، اما هرچه تندتر می‌دوید، احساس جا ماندن و اضطرابش بیشتر می‌شد.

ناگهان صدای «تیک» خشکی از مچ دستش برخاست؛ عقربه‌ی باریکِ ساعتِ کهنه‌اش — که تنها

یادگار پدر بود — از حرکت ایستاد.

سهراب با کلافگی ایستاد. نگاهش ناخودآگاه به تابلوی چوبیِ مغازه‌ای کوچک در نبش

کوچه افتاد:

«تعمیرات ساعت میرزا»

درِ چوبی با غژغژ ملایمی باز شد. هوای دکان گرم بود و بوی دلنشینِ بهارنارنج، خاک

اره و روغن چرخ می‌داد. پیرمردی سپیدموی با ذره‌بینی بسته به چشم، روی میز کارش خم

شده بود.

سهراب نفس‌زنان ساعت را روی پیشخوان گذاشت:

— «میرزا، ساعتم خوابیده! عجله دارم، می‌شود همین حالا راهش بیندازید؟»

میرزا سر بلند کرد، عینک ذره‌بینی‌اش را روی پیشانی کشید و نگاهی آرام و ژرف به

چشمان مضطربِ جوان انداخت:

— «ساعتت خراب نشده پسرم؛ شاید فقط از این‌همه شتابِ بی‌پایانِ تو خسته شده است.»

سپس استکانِ کمرباریکی را از چای تازه‌دم پر کرد، هل شکسته‌ای در آن انداخت و جلوی

سهراب گذاشت: ☕

— «بنشین و این را بنوش. تا چایت را مزه کنی، کوکش می‌کنم.»

سهراب ناچار روی صندلی چوبی نشست. گرمای استکان، سرمای انگشتانش را آب کرد. اولین

جرعه را نوشید؛ طعم ناب چای و عطر هل در مشامش پیچید. ماه‌ها بود هیچ نوشیدنی‌ای را

بی‌شتاب نچشیده بود.

در پس‌زمینه، تیک‌تاکِ منظمِ ده‌ها ساعت دیواری، شبیه نبضِ تپنده‌ی آرامش در فضا

طنین انداخته بود.

میرزا درپوشِ پشتی ساعت را بست و با لبخندی آرام گفت:

— «سال‌هاست از پشت این پیشخوان به عابران نگاه می‌کنم. همه در جست‌وجوی گمشده‌ای

به نام آرامش، تمام دنیا را زیر پا می‌گذارند و به آینده می‌دوند، غافل از اینکه

گنج درست زیر پای خودشان است. حکایتِ ماست که می‌گویند:

«آب در کوزه و ما تشنه‌لبان می‌گردیم

یار در خانه و ما گرد جهان می‌گردیم.»

زندگی همین طعمِ چای است، همین چکیدنِ قطره‌های باران پشت شیشه؛ نه مقصدی در

دوردست‌ها که هرچه بدوی به آن نرسی.»

میرزا ساعت را به او بازگرداند؛ عقربه‌ها نرم و باوقار پیش می‌رفتند.

سهراب وقتی به کوچه پا گذاشت، دیگر ندوید. دست‌هایش را در جیب پالتو فرو برد، سرش

را رو به آسمان گرفت و برای نخستین بار خنکای باران را با لبخند بر گونه‌هایش حس

کرد.

او گمشده‌اش را یافته بود: درست در همین لحظه. ✨

داستاننویسندگیروانشناسیکتاب
۰
۰
ردّ قلم
ردّ قلم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید