
به تمام آنچه از سر گذراندهام نگاه میکنم و چیزی تکرار شونده مابین تمام این شبها، میخزد؛ کلمات. کلماتم را باز هم قطار میکنم. تکرار و تکرار. مفاهیم تکراری را به شکلهای مختلف مینویسم، همهی واژهها سر میخورند و در نهایت به امید میرسند. امیدی که شاید سالهای گذشته، خود کلمات بودند و نه ردشان. کاغذهایم که از جوهر سیاه میشوند، بین سیاهی، حفرههایی را پیدا میکنم که نور میتابد.
آخر میدانید که! آدمی به امید زنده است. و اگرچه حالا امید رنگ باخته ولی تمایل به زندگی و سرزنده بودن زبانه میکشد، ویران میکند و در نهایت ویرانی، امید است که میماند.
فروغ میگفت تنها صداست که میماند. اما صدا هم نمیماند، امیدی که در صداست میماند. امیدی که میداند صدا خواهد ماند.