در سری نامههایی که به ادمها مینوشتم اما هیچوقت تحویلشون نمیدادم از رنج او نوشته بودم، رنجی که هیچوقت تجربه نکردهم اما در سلولهام نفس میکشه. نوشته بودم که عزیزم، ما پر از نرسیدنهاییم و من میدونم که تو چقدر در برابر زمین و زمان ایستادهای تا بلاخره چیزی که رویات بود واقعی شد و واقعیت، همون شب خراب شد.
من پرم از تمام چیزهایی که هیچوقت تجربه نکردم. پرم از ارزوهای دفن شدهای که هیچوقت برای من نبودند. پرم از غربتی که تو کیلومترها کیلومتر دورتر، هر روز به دوش میکشی. پرم از این مایع سیاه لزجی که احساس نرسیدن هفت نسل گذشتهام هست. پرم از همهی چیزهایی که در کتابهام خوندم. از پیرمرد خنزر پنزری تا عشق هیث کلیف. از رویاهای انه شرلی تا سرکوب مستر هاید. اما مابین اینها چیزهایی هستن از جنس انچه من هر روز و با تمام وجود درک میکنم. چیزهایی مثل رنج ایدا. مثل ترس و عشق و شرم نوشا. مثل قدرت ایبانو.
گاهی فکر میکنم که ایا رنج بشر روزی تموم میشه؟ روزی میرسه که رنج من فقط متعلق به من باشه و به بعد و بعدترها منتقل نشه؟ که انچه من رو کدر و تاریک میکنه فقط برای حال باشه و نه تمام انچه من هزاران ادم پیش از من تجربه کردن؟
کاش در نهایت فکر کنم که این زندگی، هر چه بود، ارزشش رو داشت.