حالا من سبک شدم و دارم بالا میرم تلخ ترین چیزی که مزه کردم اسپرسو صد روبوستا با درصد تنهایی بالا بوده.قرار نیست بعدش یه عالمه آب سر بکشم یا سعی کنم مزشو عوض کنم.در عوض فقط عمیقا میچشمش.کنار تنهاییِ آبیِ نامرئیی که دستامو سفت چسبیده و نمیزاره حتی دستام یه ذره گرم شه روی نیمکت رنگ پریده میشینم و کلمه ها رو دود میکنم.میخوام نترسم از آسمون ولی. میترسم.
همون طوری که نخا پاره میشن من وحشت میکنم و دستامو دراز میکنم اما نمیتونم به چیزی وصل شم. تعادلمو از دست میدم و ادما از سر و صدای بلند کمک خواستنم اذیت میشن ولی اهنگا نزدیک ترینان به آسمون.منو به گذشتم میرسونن که تو هنوز وجود داری،جدا نشدی،قبل تر هم زندگی کردی و اروم تر بالا میبرنم باهاشون همراه میشم و حالا بارون همه چیرو واضح تر میکنه ...