زنگ در

دست‌هایش کوتاه‌تر از آن بود که به زنگ در برسد.
هر روز سر ساعت همیشگی می‌آمد و من، من همیشه در انتظار در را با امیدی باز می‌کردم که انگار منتظر مردی هستم با قد 195 که عرض شانه‌هایش برایم سایه‌بان می شود در ظل آفتاب مرداد ماه.
آن روز با همه روزها فرق داشت از سپید‌دم با صدای گنجشک‌ها با کوکوی قمری‌ها ثانیه‌ها را می‌شمردم تا ساعت قرار.
این بار فرق داشت،نباید می‌رفت، نباید دیر می‌کردم.
باید دست هایش را محکم می‌گرفتم و تا همیشه نگهش می‌داشتم.

باید برایش از گل‌های قالی می‌گفتم که عاشق دامن سفیدم شده‌اند.
باید از سینک ظرفشویی شویی می‌گفتم که به ماشین ظرفشوی فخر می‌فروخت که او را بیشتر دوست دارم.
باید از تیک تاک ساعت مچی‌ام می‌گفتم که به من امید صبح دیگری را می داد.
باید برایش از گلدان‌هایی  می‌گفتم که گل‌هایش همیشه تازه بود.
زنگ در به صدا در آمد.
بلا فاصله در صدم ثانیه در را باز کردم.
اما باز رفته بود. طوری رفته بود که انگار باز نگردد.
توان ایستادن نداشتم. انتظار با یک آدم عاقل چه میکند؟
ناگهان گرمی عجیبی در انگشت پاهایم مرا به جریان می انداخت.
به جریان زندگی.
به جریان عشق.

بچه گربه ای که چشم‌هایش کمی به آبی آسمان و کمی به سبزی جنگل‌های هیرکانی در بهار رفته بود.
موهایش به زیبایی ابرها بود.
شاید کودکی من بود که مرا صدا می‌زد.
  دستش را نگاه کردم این دست‌ها را می‌شناختم دست‌های کوچکی که رویاهای بزرگی داشت.
دست هایش کوتاه‌تر از آن بود که به زنگ در برسد اما این دست ‌های کوچک آمده بود دست‌هایم را از تنهایی درآورد.
رها پرهام
#داستانـکوتاه