نمی دونم این حس رو تجربه کردی یا نه ;وقتی بعد از ۵ ساعت کوهنوردی سخت،۱۰۰ متر مونده که به قله برسیوقتی به بالا نگاه می کنی و حس میکنی این ۱۰۰ متر سخت تر از تمام این ۵ ساعته;درست اونجایی که تمام وجودت خسته است و هرکسی که از قله داره بر میگرده بهت میگه مسیرش خیلی سخته نمیتونی و تو می مونی بین دو راه که فقط ۱۰۰ متر دیگه از سختی مونده و حس خوبی که اون بالا داری و خستگی ای که داره از پا دَرِت میاره و حرفای دیگران که تو نمیتونی از پَسِش بَر بیای ,دقیقا اون لحظه,لحظه ایِ که به خودت نشون میدی؛تو چقدر واسه خودت و سختی هایی که فقط خودت میدونی کشیدی و تمام مسیر رو اومدی تا به این لحظه برسی ارزش قائِلی؟یا چقدر منتظری ببینی نظر دیگران چیه راجع به مسیر و موفقیَتِت؟!تا چه اندازه به دیگران اجازه دادی واسه هدفت تصمیم بگیرن؟!چقدر شروع کردی و دیگران گفتن تو واسه این کار کافی نیستی و به خودت شک کردی و جا زدی؟!اگه دیگران میتونستن،خودشون انجام میدادن.چون می بینن چیزی که تو داری و اونا ندارن.چون نمی خوان تو رو اون بالا ببینن.بیا از الان به هم قول بدیم؛هر کاری رو که می خواستی شروع کنی و ترسیدی،یا ترسوندَنِت.یک بار برای همیشه دستتو بذار رو زانوت و بلند شو و انجامش بده.حتی اگه همه دنیا بگن تو کافی نیستی.حتی به اسم دلسوزی و محبت و من خیرت رو می خوام و تورو دوست دارم که میگم!اینو بدون کسی جز خودت خیر و صلاحتو نمیدونه.حتی اگه ۱۰۰ بار هم شکست خوردی،حداقل تصمیمش با خودت بوده.بلند شو و به همه نشون بده چیزی که تو داری خاصّه و دقیقا به خاطر اینکه اونا ندارن باید انجامش بدی.پاشو و اون ویژگی که فقط مخصوص خودته رو به دنیا نشون بده و مطمئن باش همین ویژگی ای که تو داری و اونا ندارن،باعث یهدنیای بهتر میشه.مطمئن باش چیزی که داری از خودت و دیگران دریغ میکنی،دقیقا چیزیه که دنیا بهش نیاز داره?
