
بعضی وقتا میشه که آدم دلش میگیره انگار دنبال یه خاطره میگرده،یه حس قدیمی آشنا،یه حسی که خوب میشناسیش ولی تو گذشته اتفاق افتاده،نمیدونم آدم دلش میخواد حسشو پیوند بزنه به یه امنیت؛امنیتی که تو گذشته بوده ولی الان نیست.تا احساس کنه هنوز زندس،هنوز جون داره پاشه از جاش حرکت کنه،انگار یه قدم میری جلو دو قدم برمیگردی عقب تو جای امنت.میگردی تو خاطراتت ذهنتو میشونی اونجایی که تو اون لحظه دلت قرص بود.شاید چیزی که الان داری تجربش میکنی،بعدا میشه اون حس امنی که واست آشناست،یا یهو دلت میخواد خودتو بکشونی تو یه تصویر،یا یه آهنگ،یا حتی یه بوی عطر.اون لحظه رو واسه خودت بازسازی کنی.نمیدونم شاید اونقدری الانت حس امن نداره که هی برمیگردی عقب دنبال این چیزا میگردی،اما هرچی هست،امروزم میگذره،امروزم میشه دیروزِ فردا،امروزم میشه گذشته.ولی،امنیت واژه ایه که انگار هیچ وقت تو زمان حال بهش نمیرسی...