از کجا شروع کنم؟
پدر گفت:« تو خیلی راحت نظرت را عوض می کنی! از بچگی همینطور بودی. همان موقع که بچه تر بودی ویژگی هایی داشتی که هنوز هم در تو باقی مانده. انگار در این سال ها با هیچ کس معاشرت نکرده ای و در هیچ جمعی رفت و آمد نداشتی. می دانم لاقل از همان بچگی خوره ی کتاب بودی. مثل خودم. بعضی وقت ها احساس می کنم از کتاب ها هم چیزی یاد نگرفته ای. یعنی نخواستی که یاد بگیری. بعضی ها را یاد گرفتی و انگار که بعضی دیگر را در شأن خود ندانستی که یاد بگیری. از موقعی که خواهش و التماست برای اسباب بازی خریدن شروع شد، و بیشتر اوقات آنقدر خوشگل بودی که دلمان نمی آمد برایت نخریم، تا دوست پیدا کردن هایت، تا حتی انتخاب رشته ات و تا همین الان که اینجا نشسته ای، می دانم که هنوز همانی و به وزش بادی تغییر مسیر می دهی.»
بر خلاف شخصیت معمولم که شر و پر حرارت است و نمی خواهد هیچ حرفی را بی جواب بگذارد، سعی می کنم پیش روی پدر آرام باشم و تا مدتی سکوت برقرار می شود. می خواهم این گونه پدر را تحت تاثیر قرار دهم. می دانم که پدر این ویژگی مرا نیز خوب می شناسد و می داند که از مادر به ارث برده ام، و می خواهم با خرق عادت شوکه اش کنم. مخصوصا وقتی که -به عقیده ی خودم- بهترین ویژگیم را اینجور به باد نقد گرفته و دارد مطابق روال نصیحت هایش که بسیار به جا و قابل احترام و البته طولانی است، برایم سخنرانی می کند.
گفتم:«قبول. همه ی حرف هایت درست است بابا. ولی من خلاف نظر شما فکر می کنم که این، قوتی است که من دارم و کم تر کسی از آن بهره مند است. درون من همیشه کسی خواسته بهترین تصمیم را بگیرد و بهترین مسیر را برود و در این راه از هیچ چیز نترسد. هر وقت که شک کرد، بایستد و هر وقت یقین کرد، انتخاب کند.در بند تعارف و رودربایستی و حرف و نگاه مردم نباشد. البته شما که پدر و مادر من هستید و من اگر بخواهم روزی به حرف کسی گوش کنم، آن کس شما دو تا هستید.»
حین پاسخ دادن کودکیم را مرور می کردم و در می یافتم که خوشگل بودم، و مادر دوستم داشت. دیوانه ام بود، هنوز هم دیوانه ام است. من هم. و اسباب بازی هایی که خیلی هاش را هنوز هم دارم و آنقدر خوب نگهشان داشته ام که هنوز گاهی بچه های فامیل می آیند و با آنها سرگرم می شوند. و اسباب بازی هایی که نداشته ام. و پدر که در کنار دوست داشتن ها و بغل کردن ها و جنگیدن هایش برای من، کتک هایش و اشک هایم را هم در خاطراتم به ارث گذاشت. و من که همچنان دوستش داشتم، آمیخته با ترس. و هرچه بزرگتر شدم دوست داشتن بیشتر شد و ترس کم تر.
از پاسخم راضی بودم. به بیشترش هم باور داشتم. اما همیشه در وجود آدم ها شیطان پررویی هست که چون نمی خواهد صاحبش کم بیاورد، بعضی چیز ها را سر هم می کند تا پشت طرف مقابلش را به خاک بمالد. حتی اگر آن طرف، پدرش باشد.
پدر که می دانم خیر و صلاح مرا می خواهد و من نیز دوستش دارم - البته مادرم را بیشتر- کمی دیگر به سخنانش ادامه می دهد و مادر نیز گاهی حرف های او را تایید می کند و گاهی کم تر، حرف های مرا.
تمام که می شود، به سیبی مشغول می شوم و فکر می کنم اقلش این است که با تنها زوج محبوب زندگیم ساعتی هم کلام شده ام. و ضرری نداشته است.