در ظهر دلانگیز پاییز، با شانهای خمیده و چشمانی نیمه باز سردردی ناشی از نیاز به خواب روی نیمکت، دستم را بلند میکنم و شلاقی را به پشت کمر جلوییام میزنم. نگاهی فحشانگیز همراه با دهانی بسته و لب هایی خشکیده ناشی از قانون آب نخوردن در کلاس ریاضی، میگوید چه میگویی؟ میگویم فکرش را بکن، برای زنگ بعد که دیگر جانی در این بشکه ندارم، قبل از زنگ در حیاط، آن گوشه پشت دستشوییها، نقطه کور دیدرس معاون بیشفعال صفرا مزاج، کفتری مینشستیم، مخدری، سیگاری، حشیشی، قلیان لیمویی، چیزی، میکشیدیم. نگاهی پرمعنا میکند که خب برای چه میخواهی این عمر پاک را ناپاک کنی؟ لعنتی نثار زندگی ام میکنم که جانی ندارم برای زنگ بعد. نگاهم میکند، لبخند ناشی از تجربه را از روی صورتش میخوانم. میگوید آن روزها همه چیز جور دیگر بود، خورشید را گوی زرینی در دستانم میدیدم، کتاب ها دفتر نقاشی، آدم ها را ماهی هایی لزج که در کنار هم میلولیدن.نگاهش میکنم. ما فقط بهم نگاه میکنیم، نباید توقع تبادل کلمه را داشت، کلمات که در لای روزمرگیهایمان رژه میروند تبدیل به حرف های گزند و چرت میشوند، همان نگاه بسنده میکند تا به کارگیری بیهوده کلمات. سیگارِ دبیرستانی را از لای دستانش میگیرم. بدون فیلتری که انگار کسی قبل تر از من آرزوی من را کرده بود و آرزویش با این نخ برآورده شده بود. خشک بود، عادت گلویم را فشارمیداد، روزمرگی هایش مرا هر روز به گوشهٔ پشت دستشوییها میبرد، تکرارش مرا رها نمیکرد. هر روز را برای بیهودهترین چیز میجنگیدم، جنگی تحمیلی، بدون استراتژی، با مهماتی خیس، و پیادهنظامانی در هراس از مرگ، در روبروی سوارهنظامانی مقتدر اما بی هدف. پایان جنگ را در نامه دیگر ایالت ها میخواندم، آنها پچ پچ هایی را نثار جبهه میکردند و پیش بینی هایشان را در میانه راه، در کاروانسراها، بدرقه راه ساربانان ایالتم میکردند.