سر زدن

باز باران سکوت از بام شب سر می زند

درد آرام، از دل ویران من سر می زند

در هجوم کوچه های سرد و خاموش غروب

آه، از هر گوشه پنهان من سر می زند

سال‌ها پنهان شدم در سایه خاموش خویش

داغ چشمت از دل پنهان من سر می‌زند

هر چه پرسیدم ز آیینه نشان خنده را

گریه ای خاموش از چشمان من سر می زند

من درختی سبز بودم پیش از آن طوفان تلخ

جای برگ اکنون خزان از جان من سر می زند

گرچه خشکیدم، ولی در عمق این اندوه تلخ

شوق سبزی، باز پنهان در تنم سر می‌زند

رها عمادی‌پور