
مدتها بود که با یک نوع خستگی خاص در سر میچرخیدم؛ خستگی ناشی از تلاش برای چیدن قطعاتی که قرار نبود کنار هم قرار بگیرند. انگار تمام انرژی زندگیام را صرف این میکردم که برای هر اتفاقی، یک چرا پیدا کنم. اگر چیزی خراب میشد، اگر کسی از زندگیام میرفت، یا اگر حتی روزی بد میگذشت، تمام ذهنم را به یک دادگاه تبدیل میکردم تا دلیلش را پیدا کنم.
فکر میکردم اگر بفهمم، آرام میشوم. فکر میکردم اگر منطق پشت هر درد را کشف کنم، آن درد دیگر نمیتواند من را بترساند.
اما حالا میبینم که این تلاش، فقط نوعی از مقاومت بیهوده بوده است.
حقیقت ساده و کمی ترسناک این است: چیزی به اسم «فهمیدن همهچیز» وجود ندارد.
ما سعی میکنیم زندگی را مثل یک معادلهی ریاضی حل کنیم، در حالی که زندگی بیشتر شبیه به یک موسیقی است گاهی ملایم، گاهی پر از تضاد و گاهی هم بیمعنی، اما هیچوقت قرار نبود با منطق خشک اعداد، قابل پیشبینی باشد.
بخش زیادی از اضطراب ما، از این «نخواستن ندانستن» میآید. از این ترس که اگر کنترل داستان را نداشته باشیم، اگر معنای پشت پردهها را نفهمیم، پس چه چیزی ما را در مسیر نگه میدارد؟
اما تجربهی اخیرم به من نشان داده که وقتی دست از تقلا برای «فهمیدن» برمیدارم، فشار سنگینی از روی سینهام برداشته میشود.
آن فضای خالی که قبلاً با چرا های بیپاسخ و نگرانی پر شده بود، حالا با نوعی از پذیرش پر شده است. پذیرشی که برخلاف تصور، به معنای بیتفاوتی نیست؛ بلکه به معنای اجازه دادن به زندگی است که همانطور که هست، جریان داشته باشد. بدون اینکه من مدام بالای سرش بایستم و بخواهم برای هر قدمش، یک برچسب منطقی بچسبانم.
لازم نیست بدانم چرا این فصل از زندگیام اینقدر سرد و مبهم است تا بتوانم از آن عبور کنم. لازم نیست بدانم فردا چه نقشی برای من دارد تا بتوانم امروز را با آرامش نفس بکشم.
وقتی از تلاش برای «فهمیدن همهچیز» دست میکشی، یاد میگیری که:از ابهام نترسی.
از بینظمی لذت ببری.
و اجازه بده زندگی، با همان سرعت و همان آشفتگی خودش، جریان پیدا کند.
تو نیازی نداری که تمام قطعات پازل را در همین لحظه در جای خود قرار دهی.
گاهی پازل فقط زمانی کامل میشود که تو از نگاه کردن به آن، دست بکشی و فقط بخشی از تصویر باشی.
چیزی به اسم فهمیدن همهچیز وجود ندارد.
و این، زیباترین خبری است که زندگی میتواند به تو بدهد.
چون وقتی دیگر نیازی به دانستن همهچیز نداری،
بالاخره میتوانی شروع کنی به دیدن همهچیز.