
چیزی عمیقاً تحقیرآمیز در مورد بیشتر خواستن از زندگی وجود دارد، در حالی که بخش زیادی از عمرت را صرف آموزش خود به کمتر نیاز داشتن کردهای. این احساسی است که زیر همه چیز، زیر جاهطلبی، اخلاق کاری و استانداردهای غیرممکن، پنهان شده است: یک گرسنگی.
عطشی که همه جا دنبالت میآید..در مکالمات، در روابط و در اتاقهایی که باید کامل به نظر برسند. در حالی که به نظر میرسد همه دیگر به جایی رسیدهاند و میتوانند استراحت کنند، تو هنوز نشستهای و از خودت میپرسی که چرا هر نسخهای از کافی بودن، هنوز برایت موقتی است.
قبلاً فکر میکردم ایراد از من است. چون به چیزهایی میرسیدم که زمانی برایشان گریه میکردم، اما باز هم آن درد را زیر همهشان حس میکردم این حس که زندگیام مدام با چیزی بزرگتر برخورد میکند، بدون اینکه کاملاً به آن برسم. به آدمهایی که در شادیهای معمولی فرو میرفتند حسادت میکردم/: کسانی که میدانستند چطور دست از جستجو بردارند. بارها سعی کردم مثل آنها باشم سعی کردم خودم را متقاعد کنم که کمتر خواستن، مرا به انسان بهتری تبدیل میکند و دوست داشتنش را آسانتر. اما هیچچچوقت جواب نداد.
چون بعضیها قبل از اینکه خودشان را بشناسند، بقا را یاد میگیرند. ما طوری بزرگ میشویم که در دیگران مسلط شویم قبل از اینکه زبان نیازهای خودمان را بدانیم، در حس کردن تغییرات انرژی و نرم کردن خودمان برای دیگران استاد میشویم.
مردم ما را (بالغ) و (همدل)مینامند، اما کسی نمیفهمد که نیمی از این ویژگیها، حاصل مطالعهی دقیق دیگران برای بقا در کنارشان است.
به همین دلیل است که جاهطلبی من، غم است. غم برای هر نسخهای از خودم که رهایش کردم تا راحتتر کنار گذاشته شوم. غم برای سالهایی که باور داشتم بقا، برای زندگی کافی است. مردم از زیبایی جاهطلبی میگویند، اما از درد آن صحبت نمیکنند از دردِ اینکه وقتی از زندگیای میآیی که به تو کمتر خواستن را آموخته، ناگهان بیشتر بخواهی. از آن احساس گناهی که وقتی از حالت بقا فراتر میروی بخشی از وجودت را در گذشته رها میکنی.
گاهی آرزو میکنم میتوانستم از این همه خواستن دست بردارم. چون خواستن، زندگی را سنگین میکند و فاصله میان واقعیتت و روحت را آشکار میسازد. خواستن اجازه نمیدهد در روزمرگی بیحس شوی چون چیزی در درونت مدام به دیوارهای زندگی فشار میآورد و میپرسد: (آیا واقعاً برای همین ساخته شدهای؟)
اما هر بار که سعی میکنم زندگیام را قابلکنترلتر کنم، از خودم دور میشوم. میفهمم که بعضی از ما برای زندگی با تردید ساخته نشدهایم ما ترجیح میدهیم ریسک شکست را بپذیریم تا اینکه تمام عمرمان را صرف خیانت به آن بخشی از وجودمان کنیم که میداند بیشتری وجود دارد.
من بیشتر میخواهم، اما نه به معنای سطحی نه پول یا ستایش، بلکه حقیقت، عمق و سرزندگی. میخواهم در وجود خودم حضور داشته باشم. روابطی که در آنها مجبور نباشم خودم را کوچک کنم و زندگیای که به جای تحمل، حس سکونت داشته باشد. میخواهم روزی بدانم که تمام عمرم را صرف پذیرفته شدن توسط کسانی نکردم که هرگز قرار نبود مرا درک کنند.