می‌خوام از همه چی محو بشم.
نه فقط برای مدتی بروم، نه فقط به تعطیلات بروم، نه فقط سر و صدا را خاموش کنم، می‌خواهم کاملاااً ناپدید شوم. می‌خواهم خودم را از نقشه خاطرات مردم، از مخاطبین تلفن، از عکس‌هایی که چهره‌ام در گوشه آنها قرار دارد، پاک کنم. می‌خواهم از مکالمات محو شوم، از داستان‌ها بیرون بیایم، در زندگی هایی که زمانی به آنها تعلق داشتم، یک روح باشم.
نه اینکه از همه متنفر باشم. حتی از خودم هم متنفر نباشم. فقط از سنگینی شناخته شدن احساس خفگی می‌کنم. هر چهره‌ای که به من سلام می‌کند، خاطره‌ای از من، یک نسخه‌ی قدیمی، یک انتظار، یک ایده‌ی ثابت از اینکه چه کسی هستم را با خود حمل می‌کند. و من زیر سنگینی آن نمی‌توانم نفس بکشم « اغراق نیست..جدی میگم». نمی‌خواهم فقط به این خاطر که تماشاگران فکر می‌کنند متن را می‌دانند، در نمایش زندگی‌ام همان شخصیت را بازی کنم. می‌خواهم کاملاً از تئاتر بیرون بیایم.
گاهی اوقات، در خیال پردازی‌هایم، فراتر می‌روم. زندگی جدید را با جزئیات دردناک و ظریف تصور می‌کنم.
در خیال هایم، همیشه با یک قطار شروع می‌شود. اولین قطاری که اسم مقصدش را نمی‌دانم. سوارش می‌شوم از پنجره شهرهایی را نگاه می‌کنم که هیچ خاطره‌ای از من ندارند. در ایستگاهی ناشناس پیاده می‌شوم، در خیابان‌هایی قدم می‌زنم که هیچ‌کس حتی یک‌بار هم مرا ندیده. وارد کافه‌ای کوچک می‌شوم، جایی که بوی قهوه با صدای آرام فنجان‌ها قاطی شده و هیچ‌کس نمی‌پرسد از کجا آمده‌ام.
فقط یک غریبه‌ام، آزاد از تمام انتظارها.
بعد یک آپارتمان کوچک پیدا می‌کنم؛ پنجره‌ای رو به یک جاده شلوغ، کتریی که آرام روی اجاق نفس می‌کشد، میز دست‌دومی که صبح‌ها پشتش می‌نشینم و بدون مزاحمت صبحانه می‌خورم.
عصرها کنار پنجره می‌نشینم و عبور مردم را نگاه می‌کنم آدم‌هایی که هیچ‌وقت نمی‌فهمند من کی هستم یا چرا اینجا زندگی می‌کنم. این ناشناختگی، این بی‌تاریخی، مثل یک نفس عمیق است.در آن زندگی تازه، گذشته‌ام مثل سایه‌ای دور می‌شود. هیچ نقشی نیست، هیچ پرسشی نیست، هیچ انتظاری نیست. صبح‌ها نان تازه می‌خرم، روی نیمکت پارک می‌نشینم، برای رهگذران زندگی‌های خیالی می‌سازم.
شب‌ها کتاب می‌خوانم، زیر جمله‌هایی خط می‌کشم که هیچ‌کس هرگز نخواهد دید. می‌خوابم بدون اینکه کسی منتظر باشد بداند کجا بوده‌ام.زیستن بدون گذشته، بدون وزن نگاه‌ها، بدون خاطراتی که آدم را عقب می‌کشند…
زیستن در جایی که هیچ‌چیز نمی‌تواند مرا پیدا کند.
می‌خواهم خودم را از یاد ببرم. صدای اسم خودم را فراموش کنم. ببینم در دنیایی که هیچ‌کس مرا تماشا نمی‌کند، جایی که هیچ‌کس از من انتظار ندارد شجاع، مهربان، بامزه، باهوش، موفق باشم، تمام کلماتی که مردم برای گیر انداختنم مثل پروانه روی تخته استفاده می‌کنند، چگونه حرکت خواهم کرد. می‌خواهم قبل از اینکه سنجاق به من برسد پرواز کنم و بروم.
بعضی وقت‌ها از خودم می‌پرسم: آیا این خودخواهی است؟ اینکه بخواهم افرادی را که دوستم داشته‌اند..کسانی که تکه‌هایی از خودشان را در من سرمایه‌گذاری کرده‌اند، رها کنم؟ اینکه بدون هیچ توضیحی ناپدید شوم و سوالات بی‌پاسخی را پشت سر بگذارم؟ اما بعد فکر می‌کنم شاید خودخواهانه‌تر این باشد که بمانم. اینکه به زندگی کردن نسخه‌ای از خودم ادامه دهم که مثل یک نمایش به نظر برسد، فقط به این دلیل که برای بقیه راحت‌تر است. شاید حقیقی‌ترین مهربانی که می‌توانم به خودم ارائه دهم آزادی باشد، حتی اگر برای دیگران مثل رها کردن به نظر برسد.
شاید روزی این کار را بکنم. شاید روزی بلیط را بخرم، یک چمدان ببندم و در زندگی‌ای که آرزویش را داشتم ناپدید شوم. شاید روزی از قطار پیاده شوم و به گمنامی قدم بگذارم و احساس کنم زنجیرها از سینه‌ام جدا می‌شوند. شاید روزی دیگر خودم را تسخیر نکنم.
تا ان زمان، من اینجا با درد، با اشتیاق، با رویای بی‌پایان ناپدید شدن زندگی می‌کنم. من آن را مانند شعله‌ای مخفی حمل می‌کنم که بی‌صدا در درونم می‌سوزد. و شاید به طرز عجیبی، خود همین اشتیاق است که مرا زنده نگه می‌دارد. این آگاهی که زندگی دیگری ممکن است، حتی اگر هرگز ان را تجربه نکنم. این زمزمه که همیشه مجبور نیستم بمانم.
می‌خواهم از همه چیز ناپدید شوم. و اگر نتوانم، آنقدر در موردش می‌نویسم تا خود کلمات برایم حکم راه فرار را داشته باشند.
