
افسردگی مثل بیدار شدن در بدنی است که دیگر به تو تعلق ندارد. پنج ثانیه طول میکشد تا بفهمی کجایی، و بعد موجی خاموش از اضطراب روی سینهات مینشیند
نه آنقدر شدید که تو را بشکند، نه آنقدر ضعیف که بتوانی نادیدهاش بگیری.
فقط حضوری ثابت، مثل سایهای که از لحظه بیداری پشت سرت راه میرود و هر حرکتت را تماشا میکند.
در افسردگی، جهان شکل خودش را دارد اما تو شکل خودت را از دست میدهی. چهره آدمها آشناست، اما انگار از پشت شیشهای مات نگاهشان میکنی.
غذا مزه خاک میدهد، رنگها کمنور میشوند، و هر کار ساده ..شستن صورت، درست کردن قهوه، باز کردن یک پیام تبدیل به ماموریتی میشود که انگار باید برایش از کوه بالا بروی.افسردگی تو را مجبور میکند نقش بازی کنی لبخند بزنی، سر تکان بدهی، وانمود کنی که حضور داری. اما درونت، چیزی آرام فرو میریزد. تو با بدن کار میکنی، اما با ذهن نمیتوانی. مطالعه، کار، حرف زدن همه تبدیل به تلاش برای فرار از سایهای میشود که کنارت نشسته و منتظر لحظه مناسب است تا تو را متوقف کند.
با این همه، در اعماق این بیحسی خاکستری، چیزی در تو هست که هنوز نفس میکشد چیزی که کوچک است، پنهان است، اما هنوز نمرده. گاهی در یک لحظهی کوتاه صدای باران، گرمای لیوان قهوه یا خطی از نورخورشید ان شیشهی مات برای یک ثانیه پاک میشود. همان یک ثانیه کافی است تا یادت بیاید که تو، فراتر از این سایه، فراتر از این تنهایی، جایی در این جهان وجود داری و این مه هرچقدر هم غلیظ، تمام حقیقت تو نیست.