در خودم گم شده‌ام

مدتی است که نمی‌توانم چیزی بسازم. خب، (قادر نبودن)دروغ است بیشتر شبیه این است که نمی‌توانم... واقعاً نمی‌توانم کلمه‌ای برایش پیدا کنم، بنابراین سعی می‌کنم توصیفش کنم. (نمی‌توانم) بنویسم، (نمی‌توانم)هیچ طرحی بسازم. خودم را (قادر) نمی‌دانم و این را در چند ماه گذشته در خودم پیدا کرده‌ام.

کلمه (نمی‌توانم) بار سنگینی را به دوش می‌کشد، چون حقیقت این نیست که من نمی‌توانم من کاملاً می‌توانم در حال حاضر که این را می‌نویسم، می‌توانم. اما هنوز خودم را ناتوان می‌بینم(می‌توانم)من، توانستن نیست.

اخیرا وقتی می‌نویسم چیزی حس می‌کنم که درست نیست. به این معنا که چیزی در آن درست نیست به این معنا که نقصی نامرئی وجود دارد که حتی منِ هم نمی‌توانم آن را پیدا کنم. از آن زمان در دو ماه گذشته پنج مقاله را شروع و تمام کرده‌ام (یا شاید تمام کرده باشم)، و هیچ‌کدام از آنها خوب نیستند.بیخیال اینا

خب ..آیا تا به حال روی صندلی نشسته‌اید که حتی با چشم هم قابل تشخیص باشد، اما وقتی روی آن می‌نشینید احساس گیجی کنید؟ تعادل شما به گونه‌ای به هم می‌خورد که تشخیص آن چندان آسان نیست، بنابراین مدام در حال پیچ‌وتاب خوردن تغییر شکل دادن تنظیم مجدد و تغییر موقعیت خود هستید تا احساس خوبی داشته باشید. فکر می‌کنید شاید وضعیت بدن شما اشتباه است شاید خیلی به پهلو نشسته‌اید یا شاید به دلیلی که فقط خدا می‌داند ناراحت هستید. هر چه که باشد باید حق با شما باشد؟ قطعاً نمی‌تواند مشکل از صندلی باشد درست است؟

این را فهمبیدم،الا خودم را می‌شناسم. من کمال‌گرا نیستم، اما گاهی ان‌قدر درگیر نقص‌های کارم می‌شوم که انتشارش را به تعویق می‌اندازم. ابتدا فکر می‌کردم مشکل همین است اینکه بیش‌ازحد از خودم انتظار دارم. اما مسئله به این سادگی نیست. گاهی فقط از شروع دوباره خسته‌ام و نمی‌دانم چرا دیگر نمی‌توانم از چیزی که خلق می‌کنم لذت ببرم.

شاید فرسوده‌ام اما می‌دانم خستگی تمام ماجرا نیست. کارم بی‌نقص نیست ولی ارزشمند است. می‌توانم خوبی‌هایش را ببینم،بااین‌حال دیگر نمی‌توانم آن را مثل گذشته دوست داشته باشم. از خودم می‌پرسم چرا چنین شده، اما پاسخی ندارم.

من نوشتن را برای خودم شروع کردم برای اینکه صدایم شنیده شود و بتوانم چیزهایی را که درونم می‌گذشت بفهمم. نوشته‌هایم راهی برای کنار آمدن با جهان بودن جهانی که هنوز هم درکش برایم دشوار است.( که اینم کار چرندی بودش)

اما حالا احساس می‌کنم میان کسی که امروز هستم و کسی که در نوشته‌های گذشته‌ام می‌بینم فاصله افتاده است. باورهایم تغییر کرده‌اند و شاید دیگر نتوانم خودم را در تصویری که قبلاً ساخته بودم پیدا کنم.

مدت‌هاست در جست‌وجوی پذیرفته شدنم ( این یکی از همه بدتره)حتی در فضایی که برای خودم ساخته‌ام. گاهی آن‌قدر به نگاه دیگران وابسته می‌شوم که فراموش می‌کنم در ابتدا چه چیزی را برای خودم می‌خواستم

تصویری که دیگران از من دارند هرگز تمام وجودم نیست. حتی خودم هم هنوز نمی‌دانم دقیقاً چه کسی هستم.

منی که می‌بینید و می‌خوانید، با منی که در خودم می‌شناسم بسیار متفاوت است. تغییرات ایدئولوژیک و زندگی که در طول این سال‌ها تجربه کرده‌ام منی را که می‌شناسم تغییر شکل داده است و هنوز نفهمیده‌ام که این من فعلی کیست یا باید چه کسی باشد. اما حالا می‌بینم که تمام این نگرانی‌ها چیزی جز تفکرات بیهوده نبوده‌اند/:

من هرگز در یک حالت ثابت و مطمئن از خود وجود نداشته‌ام. من در طول زمان هرگز همان شخص سابق نبوده‌ام و هرگز هم نخواهم بود. مطمئناً برخی چیزها اساساً در حالت وجودی من باقی مانده‌اند اما حتی آن‌ها نیز هرگز واقعاً یکسان باقی نمانده‌اند. اما صرف‌نظر از این یک چیز در مورد خودم و نحوه درک من صادق بوده است و آن این است که من وجود دارم. «من هستم» و تا زمانی که در آغوش شیرین بانوی مرگ نیفتم همچنان خواهم بود.

تنها جنبه پایدار هویت و حس من از خودم طبق تصور من از من، این است که من وجود دارم که من هستم. هر کسی که در هر نقطه‌ای از وجود باشم هنوز من هستم. من کسی هستم که تغییر می‌کند. من کسی هستم که به وجود خود شک می‌کند و آن را زیر سوال بردن می‌برد. من کسی هستم که در مورد اینکه کیست و چگونه باید باشد بحث می‌کند. من وجود دارم بنابراین می‌توانم سوال بپرسم. تا زمانی که اینجا هستم فقط باید باشم و در آن وجود تشخیص دهم که وجود زودگذر من چه شکلی به خود خواهد گرفت. تا زمانی که وجود دارم، همیشه باید خودم را پیدا کنم و این اشکالی ندارد (فکر می‌کنم).

این خوبه..

پ.ن:

وقتی دوباره نوشته‌هایم را در ویرگول مرور کردم، دلم می‌خواست همه‌شان را پاک کنم چون از بیشترشان خوشم نمی‌آمد و فقط دو سه مورد برایم قابل‌قبول بودند. بااین‌حال این کار را نکردم. پاکشان نکردم.

اول اینکه چون می‌ترسیدم بعدها پشیمان شوم و راستش حس پشیمانی را دوست ندارم. دوم، چون متوجه شدم تغییراتی که در چند ماه گذشته تجربه کرده‌ام تا حدی در نوشته‌هایم منعکس شده‌اند. فکر کردم شاید بد نباشد بمانند تا بعدها دوباره به آن‌ها سر بزنم. فعلاً هم می‌توانم تا حدی نادیده‌شان بگیرم انگار اصلاً وجود ندارند.

برای همین تصمیم گرفتم این آخرین نوشته‌ام باشدو تا یه مدتی هیچ کجا چیزی انتشار نکنم.

شاید تا زمانی که کمی خودمورا بهتر شناختم و قلمم بهتر شد.