وقتی به نهایت توانت رسیدی، ولی زندگی هنوز ازت می‌خواد ادامه بدی چیکار می‌کنی؟
توی هر سفر سختی یه جایی هست که ادما تسلیم می‌شن. نه به این خاطر که ضعیفن یا نمی‌خواستن تا آخرش برن بلکه چون گاهی ادما فقط خسته می‌شن. ممکنه هر چیزی رو که بلد بودن ببخشن، هر راهی رو که در دسترسشون بوده امتحان کنن، خوش‌بین و منظم و امیدوار به (یه روز دیگه)بمونن، تا اینکه بالاخره دیگه چیزی برای دادن نداشته باشن.
و لعنتییی! فکر می‌کنم من الان توی همون بخش هستم، فقط با این تفاوت که نمی‌تونم تسلیم بشم.
از تجربه شخصی خودم می‌تونم بگم که گیر افتادن توی موقعیتی که دیگه کارت تموم شده، ولی نمی‌تونی تسلیم بشی یه جور جهنمه.
وقتی شدیدا دلت می‌خواد از زندگیت استراحت کنی، ولی هیچ دکمه مکثی وجود نداره، چی کار می‌کنی؟
وقتی از قوی بودن خسته‌ای ولی هنوز آدما، مسئولیت‌ها و چیزهایی هستن که بهت وابسته‌ان؟
یه نوع خستگی خاصی وجود داره که از فهمیدن این موضوع میاد که حتی وقتی به نقطه شکستن رسیدی باز هم مسئولیت‌هات از بین نمی‌رن.
زندگی فقط به این خاطر که تو به آخر خط رسیدی، متوقف نمی‌شه.
گاهی حتی بیشتر ازت می‌خواد.
مردم عاشق شنیدن داستان‌هایی درباره پشتکارن، وقتی از قبل پایانش رو می‌دونن.
شنیدن داستان کسی که قبل از رسیدن به موفقیت تقریباً تسلیم شده کسی که همه‌چیزش رو از دست داده و دوباره ساخته، کسی که از یه اتفاق غیرممکن جون سالم به در برده و حالا می‌تونه بهمون بگه که ارزشش رو داشته خیلی راحت‌تره.
اما هیچ‌کس به اندازه کافی درباره این حرف نمی‌زنه که پشتکار وقتی هنوز وسطش هستی چه حسی داره.
همیشه الهام‌بخش نیست.
گاهی پشتکار یعنی صبح با عصبانیت از خواب بیدار شی، چون صبح خیلی زود از راه رسیده، و یه کار دیگه رو شروع کنی که اصلا توان رسیدگی بهش رو نداری.
گاهی یعنی گریه کنی، صورتت رو پاک کنی و دوباره برگردی سر همون کاری که باعث گریه‌ات شده.
گاهی یعنی فقط حداقل کاری رو که می‌تونی انجام بدی چون واقعا تنها کاریه که ازت برمیاد.
و گاهی پشتکار یعنی بفهمی که دست کشیدن نعمتیه که نداری.
فصل‌هایی بوده که ادامه دادم چون باور داشتم یه چیز قشنگ اون طرف منتظرمه.
امید داشتم و می‌تونستم اون رویا رو ببینم.
ولی این بار فرق داره.
این بار ادامه دادن بدون اون آدرنالین و قطعیت همیشگیه.
ادامه دادن وقتی جمله‌های انگیزشی شروع می‌کنن روی اعصابت رفتن و یکی بهت می‌گه (خدا سخت‌ترین نبردهاش رو به قوی‌ترین سربازهاش می‌ده)، در حالی که تو آروم با خودت فکر می‌کنی اصلا روند استعفای رسمی از این جنگ وجود داره یا نه چون چرا بدون رضایت خودم هی برای جنگ ثبت‌نام می‌شم؟
فقط به این خاطر که از قوی بودن به‌شدت خسته‌ام، واقعاً دلم می‌خواد برای سه تا پنج ماه یه ادم فوق‌العاده ضعیف باشم.
و این فقط در صورتیه که درخواست یه سال کامل زیادی باشه.
یه چیز عجیبی توی این هست که به خاطر زنده موندن از چیزهایی که از اول هم نمی‌خواستی زنده بمونی، مورد تحسین قرار بگیری.
خیلی از این جمله‌ها رو می‌شنوم:
تو خیلی قوی‌ای.
تو همیشه یه چیزی پیدا می‌کنی.
نمی‌دونم چطوری از پسش برمیای.
قول می‌دم بهتر می‌شه.
و خیلی جملات انگیزشی چرت و پرت..
گاهی قدرت یه ویژگی شخصیتی نیست.
تو قدرت رو کشف می‌کنی چون مجبور می‌شی کشفش کنی و کسی قرار نیست بیاد نجاتت بده.
زنگ می‌زنی، ایمیل می‌فرستی، برای پیدا کردن راه‌حل فکر می‌کنی از همون چیزهای کمی که داری استفاده می‌کنی چند بار ناامید می‌شی، برنامه‌هات رو مدام تغییر می‌دی یا دوباره تنظیم می‌کنی و ادامه می‌دی.
همه این‌ها اتفاق می‌افته نه به این خاطر که یه مخزن بی‌نهایت از قدرت داری که مدام ازش استفاده می‌کنی. بلکه چون عواقب متوقف شدن سنگین‌تر از خستگی ادامه دادن به نظر می‌رسه.
این مدل بقا می‌تونه ازت ادم کاربلدی بسازه، ولی در عین حال می‌تونه تو رو در جاهایی خسته کنه که خواب هم بهشون نمی‌رسه.
تا یه جایی می‌شه به همیشه یه راهی پیدا کردن افتخار کرد، قبل از اینکه از خودت بپرسی زندگی‌ای که توش همه‌چیز دائماً نیاز به پیدا کردن راه‌حل نداشته باشه چه حسی داره.
گاهی نمی‌خوام بر چیزی غلبه کنم.
یه جایی از خودت می‌پرسی واقعا یه آدم چقدر باید روی شخصیتش کار کنه؟
مگه من تا الان به اندازه کافی رشد نکردم؟
فکر کنم شخصیتم دیگه کاملاً رشد کرده و فقط دلم می‌خواد ولم کنن.
شاید یه روزی به گذشته نگاه کنم و بفهمم این فصل چه چیزهایی توی من ساخته.
شاید بفهمم چه چیزهایی بهم یاد داده و حتی بابت بخش‌هایی از وجودم که به خاطرش تبدیل بهشون شدم، ازش ممنون باشم.
ولی دارم یاد می‌گیرم که لازم نیست همین الان وقتی هنوز وسط این ماجرا هستم، به زور براش معنا پیدا کنم.
فکر می‌کنم مدت زیادی باور داشتم که پشتکار باید چشمگیر به نظر برسه اینکه اگر قراره ادامه بدم، باید با ظرافت، با ایمان، موثر، با نگرش مثبت و با یه جمله اماده و قشنگ ادامه بدم.
شاید بتونم در حالی که همه‌چیز رو زیر سوال می‌برم، ادامه بدم.
شاید بتونم هم از زندگی‌ام ممنون باشم و همزمان ازش خسته باشم.
شاید بتونم باور کنم روزهای بهتری وجود دارن و در عین حال اعتراف کنم که امروز واقعاً افتضاحه.
لازم نیست وقتی هنوز دارم درد می‌کشم دردم رو الهام‌بخش کنم.
لازم نیست هر فصل سختی رو قبل از اینکه حتی ازش عبور کنم، تبدیل به یه درس کنم.
بعضی وقت‌ها تنها داستانی که داری اینه:
(این سخته.من خسته‌ام.نمی‌دونم بعدش چی می‌شه.
ولی من هنوز اینجام.)
خب توی اون قسمتی که ادم‌ها تسلیم می‌شن، چی کار می‌کنی؟
نمی‌دونم.
و شاید این صادقانه‌ترین جوابی باشه که می‌تونم بدم.
شاید باید دست از تلاش برای زنده موندن در تمام آینده‌ات، اون هم به‌صورت همزمان برداری.
امروز رو زنده می‌مونی بعد فردا.
گاهی فقط ده دقیقه بعد رو.
به خودت اجازه می‌دی ناامید باشی، بدون اینکه تصمیم بگیری ناامیدی یعنی همه‌چیز تموم شده.
هر وقت می‌تونی استراحت می‌کنی هر وقت لازم داری گریه می‌کنی و از نسخه‌ای از خودت که از قبل خسته‌ست، انتظار قدرت خارق‌العاده نداری.
تو هم می‌تونی تعریف پیشرفتت رو از نو عوض کنی.
بعضی روزها پیشرفت یعنی یه دستاورد دیگه یه موفقیت بزرگ یا حل کردن یه مشکل.
ولی بعضی روزها نه.
گاهی پیشرفت فقط یعنی نذاری خودت از زندگی خودت ناپدید بشی.
و وقتی امید برات خیلی سنگین به نظر می‌رسه شاید برای مدتی یه چیز کوچیک‌تر رو به دوش بکشی.
برای من این چیزها می‌تونن عادت‌های روزانه..مسئولیت، کنجکاوی و احتمال تغییر چیزی باشن حتی اگه هنوز نتونی تصور کنی چطور.
فقط هر کاری رو انجام بده که کمک می‌کنه از اون لحظه عبور کنی.
فصل‌هایی هست که به خاطر امیدواری به زندگی ادامه می‌دی و فصل‌هایی هم هست که فقط به خاطر زنده بودن به زندگی ادامه می‌دی.
فکر می‌کنم من جایی توی دسته دومم.
هنوز به نتیجه‌گیری قشنگی نرسیدم.
نمی‌تونم بگم همه‌چیز درست شد، چون بعضی چیزها هنوز خیلی مونده تا درست بشن.
نمی‌تونم این فصل رو توی یه قالب کوچیک و مرتب خلاصه کنم و دقیقاً بگم چه چیزهایی بهم یاد داده فقط به این خاطر که هنوز وسط ماجرا هستم جایی که تعداد سوال هاهنوز از تعداد جواب‌ها بیشتره.
الان من توی همون مرحله‌ای هستم که مردم تسلیم می‌شن.
و یه بخشی از من می‌فهمه چرا این کار رو می‌کنن.
خسته‌ام.
بارها و بارها خواستم همه‌چیز رو زمین بذارم اون‌قدر که دیگه نمی‌تونم بشمارمشون.
ولی به دلایلی که هنوز کاملاً نمی‌فهمم هنوز اینجام.
هنوز دارم تلاش می‌کنم.
هنوز دارم چیزها رو کشف می‌کنم.
هنوز دارم تبدیل می‌شم به چیزی.
شاید یه روزی به این نسخه از خودم نگاه کنم و بفهمم قوی‌تر از چیزی بوده که فکر می‌کردم.
اما لازم نیست امروز بهش بگم قوی.
امروز فکر می‌کنم کافیه بگم:
من هنوز اینجام.
