از همه چیز قطع امید کن و راحت زندگی کن.

روزهایی هست که هیچ‌جا دقیقا ان جایی نیست که باید باشم.

لحظاتی هست که اصلا نمی‌خواهم چیزی باشم. نه به این خاطر که دیگر به زندگی‌ام اهمیت نمی‌دهم، یا به این خاطر که دیگر رویایی برای رسیدن به ان ندارم بلکه به این دلیل که گاهی حتی زیباترین جاه‌طلبی‌ها هم وقتی هر ساعت بیداری ان‌ها را با خود حمل می‌کنیم، می‌توانند سنگین شوند. ما همیشه به سمت چیزی شبیه به نسخه‌ی دیگری از خودمان، یک ضرب‌الاجل دیگر یک مکالمه دیگر، یک وعده‌ی کوچک دیگر که به اینده داده‌ایم، حرکت می‌کنیم.

نمیدانم شاید این حرکت خوب باشد.

اما من به جای حرکت، به یک ایستادگی مطلق رسیده‌ام. ایستادگی در میانه‌ی یک خلا.

در این ایستادگی متوجه شده‌ام که تمام تلاش‌های من برای رسیدن، تمام تلاش‌های من برای بودن در جایی، در واقع تلاش برای فرار از یک حقیقت ساده بوده‌اند:

من به هیچ کجا تعلق ندارم. تمام ان نقشه‌ها، تمام ان نقشه‌هایی که برای ساختن یک من پایدار کشیده بودم

تنها تلاش‌هایی بودند برای چسبیدن به زمین در حالی که زمین زیر پای من، همواره در حال لغزیدن است. ما از تعلق می‌ترسیم، پس برای خودمان مقصدی می‌سازیم، اما مقصد فقط یک توهم جهت‌دار است تا ما را از مواجهه‌ی مستقیم با بی‌وزنی وجودمان باز دارد.

من دیگر نمی‌خواهم مقصد داشته باشم.

من می‌خواهم ناپدید شوم.

نه به معنای مرگ، نه به معنای پایان بیولوژیک، بلکه به معنای‌ فراگذشتن . می‌خواهم از لایه‌های این هویت کثیف و سنگین خارج شوم. می‌خواهم از این کالبد. معنایی که دنیا بر تنم کرده رها شوم.

میل به ناپدید شدن در واقع میل به بازگشت به وضعیتی است که هیچ تضادی در ان نباشد جایی که دیگر نیازی نباشد برای اثبات حضور، با جهان وارد مذاکره شوم. جایی که دیگر نیازی نباشد کسی باشم تا بتوانم در جایی «حضور» داشته باشم.

به نظرم این یک انتخاب منطقی است تا یک فروپاشی. وقتی می‌بینی که تمام مسیرها به یک نقطه‌ی بی‌انتها ختم می‌شوند، وقتی می‌بینی که هر کجا که انتخاب می‌کنی، در نهایت به همان هیچ‌کجا برمی‌گردد، تنها راه منطقی.. رها کردن جهت است.

قطع امید کردن از مقصد، یعنی رها کردن ان سنگینی بیهوده‌ی حرکت.

از همه چیز قطع امید کن و راحت زندگی کن.

این راحتی که میگم از جنس شادی نیست از جنس تسلیم آگاهنه ست .

راحتی‌ای که از پس ناامیدی عمیق می‌آید. وقتی دیگر به آینده‌ی خود وعده‌ای نمی‌دهی، وقتی دیگر برای رسیدن به نسخه‌ی بهتری از خودت تقلا نمی‌کنی، وقتی دیگر منتظر آن مکان درست یا آن حالت درست نمی‌مانی، بار از روی شانه‌هایت برداشته می‌شود.

تو دیگر یک مسافر نیستی که نگران رسیدن به مقصد باشد تو تنها یک تماشاچی هستی که در میانه‌ی طوفان، ایستاده و به بی‌معنایی باشکوه جهان می‌خندد.

من می‌خواهم دیگر وجود نداشته باشم‌ به این معنا که می‌خواهم از قیدِ بودن رها شوم. می‌خواهم در لابلای شکاف‌های هستی، در جایی که هیچ نام‌هیچ جایگاه و هیچ تقاضایی وجود ندارد، آرااام بگیرم.

می‌خواهم فراز کنم، نه به سمت اسمان، بلکه به سمت درون خالی خود

به سمتی که هیچ چیزی برای از دست دادن وجود ندارد، چون هیچ چیزی از قبل برای من نبود.

گمان میکنم در این وضعیت، زندگی دیگر یک تلاش نیست، یک جریان است. بدون هدف، بدون اضطرار، و بدون نیاز به تعلق. تنها در زمانی که از تمام لنگرها قطع امید کنی خواهی توانست، واقعا، بدون هیچ وزنه‌ی اضافه‌ای حرکت کنی.

هیچ‌کجا‌ یعنی رهایی از تمام ان کجاها که همگی، تنها، تلاشی بودند برای فرار از «اینجا».

شما هم اگر دوست دارید در این چالش «هیچ کجا » شرکت کنید.