وقتی باده های مردم از عشق خالیست من در خیابان مستی نمیبینم
همه جز کذب نیستند جز کبر نیستند
در پی منفعت خالی از معرفت
نه امید به فردا نه اشتیاقی برای به پایان رساندن امروز دیروزشانم دود کردن در پوک ها بهمن فیلتر دار
در دل های رنگی نیست اگر بود شاید استفراغ میکردند شاید زندگی رنگ میگرفت
من هم دیگر قلمم مثل قبل نمینویسد انگار خسته شده
از من از تراش از کاغذ از افکار مضحکم
چه بگویم بعید نیست شبانه ترکم کند جان بخشی هایم هم مضحک است
شدم یک افسرده ی افسار گسیخته که فقط مینویسد
چه مینویسد چه دارد که بنویسد
هق هق مردمش؟
دود شهرش؟
قلب شکسته اش؟
از چه بنویسم
من سال ها قلمم ندای امید میداد اما دیگر بس است این تفکر وهی و پوچ
که چه حال من دم از فردای خوب بزنم میاید؟
فردای خوبی نمیاید چون نشسته ایم
یک روز خوب با پای خودش به هیچ کجا نمیاید
حال بشینید حرف های صد تا یه غاز امثال من و خیلی های دیگر را بشنوید
وقتی جرقه ای در مغزتان نباشد که چه؟
وقتی دست دوست نمیگیرید حرمت میشکنید خیانت میکنید کم فروشی و گران فروشی میکنید
حال من تا صبح بنویسم
چه فایده
وای بر این بی خبران که سوز دلشان
نور ایمانشان خاموش کرد
وای بر آن بد دلی کخ
خالق خود فراموش کرد
نویسنده=امیر سوفار
راه های ارتباطیinstagram=isoofar
