"جادههای جهنم را با نیتهای خیر سنگفرش کردهاند"، احتمالا بیشتر شما این جمله را، که به اشتباه منتسب به ولتر است، شنیدهاید. من اولین بار در روضهی که محمدرضا شعبانعلی در کلاس مذاکره شریف برای دانشجویان خواند، شنیدم ( اصطلاح دوست داشتنی " روضه" را خود محمدرضا شعبانعلی به کار برد و بعدا فهمیدم که اتفاقا خیلی پرکاربرد است!).
چند روز پیش در گفتوگوی که من بیشتر شنونده بودم و مدیرم سخنگو، بازهم این جلمه را شنیدم. اگرچه گفتوگوی ما طولانی بود. اما دو مورد را به خوبی از گفتوگو یادم ماند: از افراد دلسوز دوری کنم و مراقبت نیتهای خیر اطرافیانم باشم. هر دوی اینها برای ما، جامعه ما و آیندگان ما خطرناک هستند و قطعا کشور را به سمت نابودی پیش خواهند برد.
" خائنترین افراد تاریخ، دلسوزان تاریخ بودهاند"، اگر اشتباه نکنم این جمله متعلق به ویل دورانت است اما قطعا در عصر ما و در کشور ما کاربردهای بسیاری دارد. پدر و مادر دلسوزی که جلوی رشد فرزند را میگیرند، مدیری که از روی دلسوزی با کارمندش آرام برخورد میکند و هزاران مثال دیگر که هرکدام از ما میتوانیم به خاطر آوریم.