پایان

پسرم به عنوان انسانی کوچک تر از من اغلب اشاره هایی می کند که به راستی امیدوار می شوم به زادن چیزی برتر از خود.

گرچه قبل از متولد شدن دمیو این موضوع فکرم را مشغول داشته بود. اما فکر نمی کردم برای من واقعا اتفاق بیوفتد. او خیلی بهتر از من و پدرش بود.

من و پدر دمیو هردو عشق به دانش داشتیم، تنها مطالعه گر نبودیم، بلکه عمل گرا هم بودیم و البته بزرگی عشق را هرگز نادیده نگرفتیم.

همیشه در حال اصلاح کردار خود بودیم و هرچه که نیاز بود تا انسان بهتری شد.

اما دمیو بی نظیر بود، البته همه این نظر را نداشتند. مثل برخی از همکلاسی هایش، او برای آن ها زیادی ساده و اما رک بود. چیزهایی که آن ها زیرکانه سعی در پنهان کردنش داشتند برای دمیو مضحک بود. «چیز شرمسازی وجود ندارد پس چرا دروغ؟ آیا از این که فاقد اعتماد بنفس کافی ای بودند دروغ می گفتند؟»

آدمی برای آموختن آمده بود و نظاره کردن جهانی که برایش خلق شده. شاید جهانی که خود با نگاهش آفریده. خود او مدام به آفریدن فکر می کرد و داستان هایی می نوشت.

جهان با افریدن پی در پی معنا داشت هربار چیزی نو از وجود تکرار.

ولیکن دمیو بخاطر معنا کاری نکرده بود، فقط برای ادامه زیستنش بود.

به خودش ایمان داشت و نفرتی به دل راه نمی داد.

همه خصلت های انسانی البته در وجود او حاضر بود اما خیلی چیرگی را بلد بود.

وقتی حرف میزد نمی شد ذره ای حواست به جای دیگری منحرف شود. دمیو تو را با کلامش جادو میکرد. برای منی که او را میشناختم و احساسش می کردم، همه چیزش اثر بخش بود.

زندگی ام رنگ دیگری گرفت. با وجود او هماهنگی زیبایی به وجود آمد.

اگر دمیو فرزند من نبود،

میل داشتم در کودکی دوست من و آموزگارم باشد.

او ظاهری آراسته داشت، موهای تیره و کوتاه با مژگانی بلند.

لذت بی نهایتی بود وقتی می دانستم چنین انسانی مانند او در این جهانی که من هستم وجود دارد. این موضوع چقدر می تواند زیبا باشد

نه تنها به عنوان مادر.

گاه از خود می پرسم چنین انسانی چرا اصلا زندگی می کند؟ زندگی انگاری برای کسانی بود که بسیار خام بودند.

انتظارش را داشتم که روزی چنین بگوید، اما نمی دانم چرا باز جا خوردم. او گفت:

« روزی به زندگی ام پایان می دهم مامان. و آن روز دور نیست.»

تنها حرفی بود که برای انسانی به خردمندی او عجیب بود. چرا درکش کردم وقتی نمی خواهم در این جهانی که من هستم او دیگر نباشد؟

سوال چرایی ام بی پاسخ ماند.

مثل کودکی ام شده بودم که نمی دانستم برای چه زاده شدم.

حالا فرزندی که مانند خدایی پرستشش می کردم ناگهانی دیگر تمایلی به ادامه دادن نداشت.

آخر چرا. شاید این هم درسی بود که باید از او می آموختم. فاقد دلبستگی بودن، جا نخوردن، و بی رحمی را پذیرفتن.