نقش دیگری

«مایکو نگاهم کن.»

آینه هر صبح صدایش می کرد. نگاه کردن به آن یعنی نگاه کردن به خویش. اما او مدتیست که دیگر تمایلی به آینه ها ندارد. آینه فقط در وجود انسان زیباست، وجود انسانی که او تو باشد و تو او.

مایکو حواسش را منحرف کرده است به سمت نوشتن. شب ها به فکر این که «فردا چه خواهم نوشت؟» به خواب می رود. چیزی را پیدا کرده که مال او شود. جای دیگر خیلی از چیز ها موقعتی بودند. اما در ادبیات و هنر همه چیز می توانست به اختیارش در آید.

مایکو با خودش حرف میزند. گاهی در حال تسلی دادن خویش است.

«من خودم را دارم، بیشتر از این چه می خواهم.»

به خود می گوید:«من غمگین نیستم، فقط کمی دلزده ام.» اما دلزده از چه بود ؟ همه چیز می توانست سریعا برایش نا امید کننده شود. از روح حساسش در عذاب بود.

آینده نگری می کرد اما تمامش حقیقت نبود. تنها بعضی از چیزها که تصورش را می کرد حقیقی میشد. خیلی از رفتار هایش نادرست بود، و در اکثر مواقع از آن ها با خبر بود.

ولی حقیقتا چه می خواست؟

شاید ساختن یک رویایی زیبا که بتواند در آن روزی آرام بمیرد. یک مرگ زیبا، خیلی به این فکر می کرد. انگار تمام زندگی اش در حال آماده کردن همین بود.

«مرگی زیبا برابر است با زندگی ای شادمانه.»

انسان قویی در نظر مایکو فردی بود که همه ی رنج ها را بپذیرد و سپس از خواب زندگی بیدار شود. کسی شود که بهشت انسانی را پیدا کرده، آنجا که نخست از آن آمده.

دلش می خواست خیلی چیزهارا باور کند، اما نمی شد. گاهی به نخستین ها هم باور نداشت. انگاری همه چیز همیشه بوده و مدام در حال تکرار است.

مایکو هروقت حالش از دنیا و آدم ها گرفته می شد به کتاب هایش روی می آورد.

بعضی از روزها چند ساعتی فقط به کتاب ها خیره می شد بی آن که بخواندشان.

تمام کاغذ های پیشین خود را زیر و رو می کرد و کلمات گذشته اش را مرور می کرد.

انگاری تغییر کرده بود اما نه کاملا. خیلی از واژه ها هنوز هم خود را نشان می دادند. از همان ابدتا بودند.

گاهی تصمیم می گیرفت به نقش دیگری در آید.

اما باز همان آینه و صدایی که از آن بر می خواست.

«مایکو، به من نگاه کن بعد تصمیم بگیر. امروز خودم باشم یا دیگری.؟»