فکر نکردن

چشمانم در حال بسته شدن بودند، میخواستم بخوابم، اما نیاز داشتم با اطمینان به خود بگویم که: اینجا جای توست، آرام‌ بخواب برو.

اما اینچنین نبود، من مسافر بودم و بایستی به خود دلداری می دادم که خانه نداشتن یا جایی که هرگز قرار نیست خانه ی تو شود چه خوب است.

چه چیزش خوب بود؟ می نشستم فکر میکردم و برای خود از خوبی هایش لیستی تهیه می کردم.

روزانه کار من لیست درست کردن برای چیزهای متفاوت بود.

مثلا لیستِ کارهایی که باید انجام می دادم

لیستِ چیزهایی که به من لذت می دهند

لیستِ یادآوری

و همینطور ادامه داشت.

اینگونه سر خود را گرم می کردم و با هدف و دانش به پیش می رفتم.

گاهی به خود افتخار می کنم که چگونه قوی

هستم.

قادرم با همه چیز خیال بافی کنم، جهان همه جا برایم شناور بود.

به سادگی در یک لیوانی که مایعاتش را می نوشیدم. نور شمع به آن جان دیگری بخشیده بود. طلایی و درخشنده.

روزانه به خیلی چیزها نباید فکر می کردم.

به عقیده ی من، من جز آن دسته از انسان ها قرار می گرفتم، که همه چیز چند درصدی از باقی مردم برایم دشوار تر است.

گاهی عاشق انسان ها بودم، و گاهی همه چیزشان برایم منزجر کننده بود.

تمام این فکر ها درونی اند، اگر خود به خرسندی نسبی رسیده باشم، دنیای بیرون کمتر مورد آزار من قرار خواهد گرفت.

روزانه هزاران چیز از ذهن من می گذرد، چندتاییشان را به چنگ می اوردم تا باقی روز آن را مزه مزه کنم.

یک چندتایی دیگر هم می چسبن روی شش هام و تا آخر شب نمی توانم خوب نفس بکشم.