صاحب من

عروسک خانه: «کمی با من بازی کن.

دیگر برای چه ساخته شده بودم جز این که صاحبی داشته باشم.»

صاحب من بعد از مدتی من را دکور خانه اش کرده. و آنقدر بی ریخت با دیگر اشیا.

هیچ شباهتی با کناری ها نداشتم. آخر چرا من را کنار آنها قرار داده. هم عواطفم بیشتر بود هم گرمایم.

یک تابلویی بالای سرم قرار گرفته. منظره ای که به ندرت به آن نگاه می کند. روزی خواهانش بوده و آن را خریده اما حالا چه؟

عروسکی آراسته بودم با دانشی محفوظ شده. مبادا دهانم را باز می کردم، آنوقت دیگر در خانه ها نگه داری نمی شدم.

تنها خانه ای که فعلا گرمم می داشت. می خواستم به صاحبم بی آموزم چه کسی نباشد و یادآوری کنم که او کیست. اما با قدرت عروسکی ام نتوانستم. که حتا دیگر به خود بگویم چه راهی راه من نیست. من اسیر خانه هایم و صاحب ها.

هنوز آنچنان بدرد نخور نشده ام. به همه چیز گوش می کنم، به چیزهایی که به من گفته می شود.

دهانم همچنان خاموش.

به خانه نگاهی می اندازم. تنها چیزهایی که نادیده گرفته نمی شوند خوردنی ها هستند. ولی آنها خیلی زود تمام می شدند.

به مداد و خودکار ها نگاه می کردم. دوستشان داشتم. آنها تنها به دست صاحب با کاغذ دوستی می کردند. خیلی تمایل داشتند که اکثر اوقات به روی کاغذ باشند و از خود شکل و واژه تولید کنند. اما آنها هم به نوعی ترک شده بودند. ابزار های مدرن جایشان را گرفته بود.

دیگر عروسک ها هم خیلی وقت بود فروخته شده بودند. من تنها عروسک خانه بودم. چیزی برای تماشا و گاهی خلوت صاحب.

به گمانم وقت من همین حالا هم رسیده.

نور شمع توجهم را جالب کرد، رو به رویم ایستاده بود. می سوخت و خوشنود بود.

با نگاه عروسکی ام به او گفتم:« خوشا به حال تو.»