«سلام الهه ی من. امروز آنچنان یادت کردم که خدا هم فرزندانش را یاد نکرده. میل دارم تمام زیبایی های جهانم را نشانت دهم.»
آرشیل پشت میز همیشگی اش نشسته و مشغول به نوشتن و تفکر بود. جهانش دگرگون شده. اما خود او هنوز به دوران شکوفایی اش نرسیده. فردیست اهل صحبت، با این حال دوستان زیادی ندارد. نمی تواند وقت و بی وقت آدم هایی را به زندگیش راه دهد.
گاهی حتا فرد مورد علاقه اش را انکار می کند بس که به فکر ریاضیات و فلسفه است.
« میرل تو نمی دانی من چه ها می بینم و چه چیزها در خلوت خود کشف می کنم.»
میرل معشوقه ی او لحظاتی واقعا نمی توانست بفهمد در ذهن آرشیل چه می گذرد.
هروز جوری اشتیاق داشت برای ادامه دادن به زندگی، گویی این زندگی واقعا مانند هدیه ای برایش بود.
میرل هم نباید از این محبت غافل می ماند، محبت زندگی کردن.
همه چیز خیلی آرام و افسانه وار بود.
تنها دغدغه ی میرل این بود که مبادا آرشیل زندگی را بیشتر از او ستایش کند. که البته این دغدغه تمام جانش را فرا گرفته بود.
اما این به تملک در آوردن دیگری، انگاری در عشق عادی بود. عشقی که سرشار از جنون است.
ولی آرشیل فردی رها بود، نمی توانست زندگی را از خودش بگیرد
عشق و عاشقی برایش در کنار آزادی معنا داشت.
« من هنوز خیلی جوانم میرل. اگر من جای خودم زندگی را کشف نکنم پس چه کسی می تواند.؟»
حرف های آرشیل قلبش را می شکاند.
با خود میگفت خب چرا من را همیشه به جهان و کشفیاتش راه نمی دهد. مگر عشق این نیست؟
آرشیل سرشار از احساسات بود، همینطور شوخ طبعی. اما از جدیت به دور نبود. وقتی جدی می شد دیگر نمی توانستی از افکارش غافلش کنی.
«امروز بایستی با اراده تر عمل کنم و درگیر احساسات نشوم. تصمیم گرفته ام در تنهایی به مطالعات و ریاضیاتم بپردازم. آری اینگونه بهتر است.»
میرل که از تصمیمات آنی آرشیل بی خبر بود، مدام در فکر او به سر می برد. و چیز دیگری برایش معنایی نداشت. زندگی همه هیچ بود.
آرشیل باز دیوانه وار به نامه هایش هجوم می آورد.
اضافه می کند: « من همیشه برای تو خواهم بود میرل، حتا اگر روزی دیگر نباشم.»
