«کاش می توانست از بیهودگی دست بکشد و به ضروریات بچسبد. اما طعم خیلی چیزها را همزمان دوست داشت.» نوجوانی این را زمزمه کرد و می گذشت. او که نه برنامه ای برای فردایش داشت نه فرداهای دیگر. اغلب میل به کشف کردن داشت. یا کشف کردن این که چه چیزی به او احساس نهایت خوشبختی و خوشنودی می دهد. به ذهن انسان فکر میکرد و جهان بیکرانی که در آن نهفته است. همه چیز برایش اساسا خیال بود اما این را نمی توانست به کسی بگوید. نمی توانست بیشتر وارد این بحث شود و ادامه دهد که چه احساسی درموردشان دارد.
روزی دختری را دید و متعجب شد. با این حال نه چنان متعجب که اغلب در گذشته می شد. انگار هر اتفاقی حتا اگر غیر منتظره باشد آنچنان تکانش نمی داد.
از درخشش چشمان دختر می توانست بفهمد او هم چنین رازی درونش نهفته است.
اما نمی خواست باور کند و به کسی امیدوار باشد. اغلب چیزی باور او را مخدوش می کرد. او می خواست هرچه بیشتر با زبان جهان در ارتباط باشد. چیزی که همیشه مثل سایه ای تیره و مبهم از آن یاد میکرده. با این حال این تیرگی خود او بود نه چیز دیگری.
حالا از فکرش منحرف می شود و درونش آشوبی ایجاد می شود. آشوبی با حسی ناشناخته اما همراه با شوریدگی. دوباره به یاده درخشش چشمان دختر میوفتد.
«نفسم بالا نمی آید، اگر از فکر به دخترک خود را ببازم چه؟ این است نوجوانی؟»
باز به فکر فرو می رود و کمی مکث می کند. «شاید فقط بی تجربه ام و نمی دانم این رنگ از خوشبختی چیست و چگونه باید رفتار کنم.
اگر بتوانم با او خدا شوم دیگر چیزی را از کف نمی دهم، نه جهان را نه دختر را.»
