
آه مک، تو جایی داشتی که به آن فکر کنی. شاید روزی به آنجا برگردی اما نمی دانم چقدر شادمان خواهی بود. خیالش بهتر خواهد بود یا زندگی کردنش؟
من خواهان مسیرم هرچه دشوار و پر رنج اما لااقل برای چیزی می کوشم. وقتی چیزی دارم بازم در حال کوشیدنم. اما سر انجام کارم تمام می شود و جایی ماندی می شوم.
مک فراموش نکن، تو جایی را می شناسی.
شاید برای من این قضیه طور دیگری باشد، من خیال می کنم که می شناسم، اما درواقع جایی را سراغ ندارم.
همیشه همینجا بوده ام، زیاد سفر نکرده ام، و جاهایی که دیده ام چندنان چنگی به دل نمی زدنند.
همه چیز برایم دور به نظر می رسد. شاید هرگز به آنها دست نیابم.
اما خیال می کنم، مدام. واقعیت را با رویا تلفیق می کنم و جایی را می سازم. روزی روحم را به آن مکان می سپارم. نمی دانم کی.
اغلب همینجا نشسته ام و فقط فکر می کنم. همینجا سر جای همیشگی. روی صندلی رو به روی شعله شمعی.
گاهی دلم میخواهد به مردمان پول بدهم تا به خانه ام بیایند، تا مهمانم شوند. آخر کسی این طرف ها پیدایش نمی شود. شاید حداقل این طور دلیلی برای آمدن داشته باشند. اما اگر آن موقع همچنان اشتیاق کافی برای گفتن و شنیدن داشته باشند.
ولی من چه بگویم، آنقدر در کتاب هایم لولیده ام که دیگر کلماتم در مورد آنها خواهد بود.
مک، کاش روزی به خانه ام بیایی و کمی ماندنی شوی، از آنجایی که میشناسی بگویی هرچه بیشتر بهتر.
میخواهم همه چیز را بدانم.اما اگر زیاد بمانی ممکن است دلکندن سخت شود و من دوباره دچار غربت شوم.
غربتم را هر از چند گاهی فراموش میکنم، من هم ترفند هایی دارم. برای فراموشی کردن. اما همیشه کار ساز نیستند.