در ایستگاه اتوبوس منتظریم.بعد از مدت ها زیارت امام هشتم (ع) قسمت ما شده و این بار مادرم همراه ماست.
اتوبوس های خط ۱٢ تا کنار گیت بازرسی حرم می روند اما انگار امروز خبری از آنها نیست.
خط ٨٣۱ در ایستگاه می ایستد.به بچه ها اشاره می کنم سوار نشوند.
مردی قد بلند با لباس های کمی کوتاه به من زل زده و با عجله به طرفم می آید.فکر میکنم مثل خیلی ها که طلبه ای را دیده اند می خواهد سوالی بپرسد.
با لبخند سلام می کند و با اشاره به انگشترم می گویدچشمش آنرا گرفته.پسر کوچکم را در بغلم جابجا میکنم و آرام می گویم(این انگشتر ازدواج است)
اصرار عجیبی دارد و من از راضی کردنش عاجزم.
لبخندش محو می شود, چهره اش مرتب تغییر میکند; از بغض به خشم و از خشم به نفرت.صورتش مثل تابلوی قیمت های ارز چهارراه استانبول شده و من بلاتکلیفم. احساس می کنم چیزی مصرف کرده و رگ های متورمش از توهم پر شده.
اتوبوس خط ٨٣۱ هنوز ایستاده اما فرصتی برای سوار شدن ندارم. عده ای که میخواستند به زور سوار شوند پیاده می شوند تا با اتوبوس بعدی به حرم بروند.درهای اتوبوس به سختی بسته می شود و راه می افتد.
مرد با خشم می گوید (حالا که انگشترت رو نمی دی میخوام یه یادگاری بهت بدم که هیچ وقت فراموش نکنی) و دستش را داخل جیبش می کند.
لبهایش می لرزد و چشمایش تنگ شده. حس میکنم چیزی در جیبش نیست و فقط بلوف می زند اما مطمئن نیستم. به یاد استاد کلاس دفاع شخصی می افتم.اولین ضربه به شکم بود یا صورت؟
اگر چاقو کشید باید فاصله بگیرم و با دست مخالف به بالاتر از چاقو ضربه بزنم.اما قضیه من فرق می کند. نگاهم بین شکم و صورتش می چرخد.یادم آمد... اولین ضربه همزمان به صورت و شکم بود اما یک دستم بسته است.
همسرم به طرف حرم ایستاده و زیر لب چیزی می گوید. نمی توانم وضعیت را عوض کنم.نگاه مسافران به سمتی است که اتوبوس خط ۱٢ می آید و امروز چقدر اتوبوس خط ۱٢ نایاب شده!
تمام تکنیک های رزمی در مقابلم رنگ می بازد.همه کمربندهای رنگارنگ آن بی رنگ است.
صدایی مرد را غافلگیر می کند.انتظار این را نداشت.من هم نداشتم.مادرم با صدای بلند گفت(آقا برو کنار میخوام رد بشم)... مرد مرا نگاه می کند...مردد است...سرش را پایین می اندازد و نگاهش را از من بر می دارد...انگار اثر موادی که مصرف کرده از بین رفته و تازه فهمیده کجا ایستاده...جمله مادرم مثل یک سطل آب هوشیارش می کند و آرام دور می شود.اتوبوس خط ۱٢ از راه می رسد و مادرم به اشتباه به دنبالم وارد قسمت آقایان می شود.
سید مجتبی
