قربانی

سیده رضیه احمدی:

قربانی
در گوشه ای نشسته بود و هق هق گریه می کرد و هر دعایی بلد بود، می خواند، نمی خواست حرف دکترها را قبول کند. چطور قبول کند که پسر نوزده ساله اش راهیه سفر آخرت است. در این یکسالی که کنکور قبول نشده بود، همدم تنهایی هایش شده بود، حتی برایش آشپزی هم می کرد و در کارهای خانه کمکش می کرد، داشتن چنین پسری آرزویی برای همسایه و آشنا شده بود. آنقدر پسرش را دوست می داشت و مراقبش بود که اجازه نداد موتور بخرد، مبادا اتفاقی برایش بیفتد، اما نمی توان جلوی حادثه را گرفت. لحظه ای چشم های درشت و ابروهای پیوسته اش از نظرش دور نمی شد.
روز قبل پسر همسایه با موتور آمد، دم خانه و به او گفته بود:« من را ببر ترمینال و بعد موتورم را بگذار تو حیاط خونمون.» او هم همین کار را کرد و در راه برگشت با ماشین تصادف کرد و تا آمبولانس آمد، طول کشید، وقتی به بیمارستان رسید، دکتر ها می گفتند، امیدی نیست و فقط یک حیات نباتی دارد. پیکر نیمه جانش هیچ زخمی نداشت، انگار به خواب نازی فرو رفته بود.
همین طور که ذکر می گفت و شفای پسرش را از خدا می خواست، صدایی شنید که می گفت‌: «مگر امام جواد-علیه السلام-چند سال عمر کرد، قرار نیست که همه عمر طولانی داشته باشند.»
هر چه مفاتیح را باز می کرد تا دعایی برای شفای پسرش پیدا کند، اعمال میت می آمد، با صدایی بغض آلود گفت:« من شفای پسرم را می خواهم، این ها دیگه چیه ، دست از سرم بردارید.» در همین حال بود که شوهرش با رنگی پریده وارد شد و گفت:« زن آرام باش، امروز عید قربان است و ما هم قربانی خود را دادیم.»
زن شروع به ناله کرد که «مرد چه می گویی قربانی چیه؟» گریه امانش نمی داد و شروع به ناله و فریاد کرد.
وقتی سر قبر خواستند، جوان رشیدش را به خاک بسپارند، از حال رفت. خانم های اطرافش آب و گلاب به صورتش زدند، به هوش آمد، فریاد می زد:«خاک روش نریزید، نمی بینید، خوابیده.»
در مراسم مسجد روحانی از قربانی می گفت و از ابراهیم که اسماعیلش را برای قربانی برد، خدا به جایش گوسفندی فرستاد. مادر داغ دیده اشک می ریخت و می گفت:«چرا خدا پسرم را گرفت.» روحانی مسجد از دل کندن از دنیا و از مصائب امام حسین-علیه السلام- می گفت که چطور تمام اهل و عیالش را به قربانگاه برد و خدا پسر جوان و رشیدش و حتی نوزاد شش ماهه اش را هم برای قربانی پذیرفت و بدلی هم به جای آنها نفرستاد. قربانی ای که نه تنها صاحب قربانی را به خدا نزدیک می کند، بلکه دیگران را هم به خدا می رساند. زن وقتی مصیبت خودش را با مصائب امام مقایسه می کرد، گوشه ای از ظرفیت ها و مقامات ایشان را درک می کرد.