ویرگول
ورودثبت نام
قلم دان
قلم دانگروه ادبی
قلم دان
قلم دان
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

فریاد سکوت

اینجا زندگی متوقف شده است. هرکسی سرگرم کار خودش است و بی حرکت به جزوه ها و کتابهای روبرو نگاه می کند. کمرم درد میکند اما از ترس صدای صندلی جرئت نمی کنم جا بجا شوم.

شاید برای این مجسمه های بی احساس تابلوی بزرگ روی دیوار کتابخانه اهمیتی نداشته باشد;اما من روزهاست که به آن فکر می کنم.

( سکوت بلندترین فریاد است)

نمیدانم چه کسی این جمله را گفته;شاید یک کتابدار در سال های دور یا یک پناهنده به کتابخانه وقتی از شلوغی خانه اش به ستوه آمده!

خب چرا باید کسی در کتابخانه فریاد بزند؟ ما به چه چیزی اعتراض داریم؟ به قیمت بالای کتاب هایی که نتوانستیم بخریم و الان مجبوریم چاپ چهل سال پیش آن را ورق بزنیم؟به جزوه های همکلاسی خود شیرین کلاس که با هزار منت به دیگران داده؟به بوی جوراب های نشسته از کفش درآمده؟

صدای باز شدن بیسکویت از گوشه سالن این سکوت محض را شکست.مجسمه ها به طرف صدا برمی گردند.صدای جویده شدن بیسکویت نشان می دهد بنده خدا آنقدر گرسنه است که خود را برای هر نوع مجازاتی آماده کرده است.از دور نگاهش می کنم.در آخر سالن شیب دار کتابخانه سرش را روی جزوه اش خم کرده و مثل بچه سنجابی مشغول جویدن آخرین آذوقه زمستانی است.

کتابدار به طرفش می رود. تا او باشد بلند ترین فریاد کتابخانه را مسخره نکند.

دوباره سکوت برقرار است.هر لحظه از این سکوت ممتد میگذرد بیشتر در جا می زنم.دلم فریاد میخواهد. دوست دارم دل نوشته عاشقی که روی میز قهوه ای سوخته بغضی را فرو خورده و با لاک غلط گیر نوشته دانشگاه تهران فقط به عشق تو را به گوش مجسمه ها برسانم. دوست دارم سکوت عشق را فریاد بزنم.

صدای عربده مردی میانسال و افتادن رایانه جستجوی کتابخانه تنم را لرزاند. این بار مجسمه ها نیم خیز و متحیر نگاه می کنند.کتابدار می دود. یک نفر به اورژانس زنگ می زند و من به دانشگاه تهران فکر می کنم.

سید مجتبی

دانشگاه تهران
۸
۰
قلم دان
قلم دان
گروه ادبی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید