سرعتگیر

این چند روز مهمان عزیزی داشتم حسابی خوش گذشت شب از نیمه گذشته بود که سوار بر ماشین از پارک و شهر بازی بر می گشتیم، فائزه کوچولو که هنوز هیجان سورتمه و کشتی فضایی از دلش بیرون نرفته بود از صندلی عقب دست انداخت گردنم و گفت: «ممنون دایی توی عمرم این قدر بهم خوش نگذشته بود تو بهترین دایی دنیایی» دلم غنج می رفت سقف ماشین برایم کوتاه شده بود چه حس خوبی داشتم رضایت ناب میهمان! همه از این چند روز و خوشی های آن می گفتند.

به سرعتگیر رسیدم ترمز کردم آماده غر و لند برای شهرداری بودم که صدای مهیبی آمد و ماشین انگار با پیشانی روی زمین کشیده می شد و به پیش می رفت تا بعد از سرعتگیر وسط خیابان مثل قایق به گل تپیده آرام گرفت.

همه حیران به اطراف نگاه می کردند و فقط من به جلوی ماشین نگاه می کردم و احتمال می دادم که چه بلایی سر ماشین آمده!

خیابان خلوت بود همه از ماشین بیرون ریختند چرخ جلو خوابیده بود زیر ماشین و به قول اوس محمود مکانیک: شاخ ماشین شکسته بود. بوی لاستیک سوز از ماشین بلند بود بزرگ ترها هول کرده بودند و بچه ها را به سرعت از ماشین پیاده می کردند هر آن امکان داشت ماشینی از عقب همه را له کند بچه ها ترسیده بودند و گریه می کردند.

به هر ترتیبی که بود زن و بچه ها را با تاکسی به خانه فرستادم و ماشین را با یدک کش به تعمیرگاه رساندم به خانه که رسیدم الله اکبر اذان صبح بود.

امروز روز دوم تعطیلات است همه جا تعطیل است اوقات همه تلخ است و ماشینی که باید تا فردا در تعمیرگاه باشد و همه باید در خانه بنشینیم و من که لبخند محکمی بر چهره نشانده ام و تظاهر به آرامش و بزرگ‌منشی می کنم هر از چند گاهی هم آرامشم تراوش می کند و می گویم: «خب خدا را شکر به خیر گذشت قضا بلا بود به مال گرفت» دوباره آرام می شوم و لبخندم را در جایش سفت می کنم. از سحر که آمدم نتوانسته ام بخوابم با خودم کلنجار می روم واقعا یکدفعه چه شد یک سرعتگیر چگونه سرعت شادی هایمان را گرفت سرعت گیری که انگار پل حال و بی حالی، کوک و ناکوکی، شکر و ناشکری، لبخند و تلخند و توی یه کلام خوب و بد بود برای من. چطور توی اوج احساس خوشبختی و رضایت ؛ یکدفعه همه چیز خراب میشود و هر چه میخواهی خودت را محکم نشان بدهی ولی روزگار کاری به سرت می آورد که بزنی جاده خاکی و وقتی خوب خاکی شدی و به قول استاد؛ هواگیری شدی دوباره بر میگرداندت توی جاده اصلی؟! شاید...

غرق افکار هستم که فائزه چهره در هم کشیده از اتاق می آید بیرون و می گوید: «دایی چقدر این مسافرتمون بد بود ای کاش نیومده بودیم اینجا!» جا می خورم و با خودم می گویم: «بچه ست دیگه به قول قدیمی ها لیمو شیرینه؛ تلخ و شیرینش با همه» دست دراز می کنم و او را که با بی اعتنایی از کنارم رد می شود می گیرم و روی زانو می نشانم دستی توی موهایش می برم و با لبخند و منت کشی می گویم: «عیب نداره دایی! امروز را توی خونه دور هم خوش میگذرونیم تازه امروز هوا هم خیلی گرمه چه بهتر زیر باد کولر لَم بدیم و فیلم ببینیم تخمه بشکنیم» مثل ماهی از دستم لیز می خورد برای این که حرفم را خوب بفمد سریع کنترل کولر گازی را برمی دارم و روشن می کنم میگویم: حیف این هوا نیس.. هنوز حرفم تموم نشده که تپی می کند و همه فیوزها می پرد صدا از توی تراس است با عجله خودم را به آنجا می رسانم دود از سر کمپرسور کولر بلند است! دود و بوی سیم سوز تراس کوچکمان را پر کرده است! برق از سرم می پرد و لبخندم شل می شود صدایی توی سرم می پیچید «قضا بلا بود ..».

هاشمی