آریان از آن دخترهایی نبود که زندگی به آنها فرصت انتخاب بدهد،او در شهری بزرگ شده بود که در آن یا باید با مشتهای خونیات نان درمیآوردی یا با تابوتی چوبی از کوچه بیرون میرفتی.ولی او راه اول را انتخاب کرده بود،دختری که رفاقت را در رینگ یاد گرفته بود،عشق را در سکوت و انتقام را در شبهایی که همه خواب بودند،و حالا برگشته بود نه برای بخشیدن،نه برای فراموش کردن،بلکه برای اینکه تکتک آنهایی را که روزی زمینش زدند،با همان دستی که روزی به سمتشان دراز کرده بود،دفن کند.
هیچکس دقیق نمیدانست او در آن سالهای سخت چه کشیده بود،فقط این را میدانستند که دختری که روزی با گیتاری شکسته در زیرزمین آواز میخواند،حالا با چشمانی سرد و قلبی پر از زخم برگشته است؛شهری که به او یاد داده بود در سختترین شرایط نباید دنبال نجاتدهنده بگردی،باید خودت گرگ شوی،خودت قانون شوی و خودت حکم مرگ آنهایی را امضا کنی که روزی به رفاقتت خنجر زدند.
او یاد گرفته بود در دنیایی زندگی کند که عشق در آن جرم است و رفاقت در آن بهایی به سنگینی خون دارد، پس سینهاش را به مشت و گلوله عادت داده بود و قلبش را به دوری و خیانت؛اما هنوز هم در تاریکترین شبهای این شهر،وقتی صدای خواندن از پشت دیوارهای رینگ میآمد، همه میفهمیدند که این گرگ زخمی،فقط برای انتقام زنده نمانده،برای نگه داشتن آخرین تکه از کسی زنده مانده که روزی تمام دنیایش بوده است.