ویرگول
ورودثبت نام
Purple mind :)
Purple mind :)‎خسته از فضای پر زرق و برق توییتر واینستاگرام و شاکی از فضای محدود آنها در نوشتن تراوشات ذهنی،به اینجا پناه آورده ام:)
Purple mind :)
Purple mind :)
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

فوبیای نیزه

من فوبیای مراکز درمانی دارم،یا دقیق تربگویم فوبیای امپول یا به روایتی فوبیای سوزن.

چند سال پیش که یک دندان پزشک برای سرکردن دندانم ،کشوی پایینی خاکستری کنار دستش را جلو کشید ومن انواع و اقسام سرنگ ها وسوزن ها رادیدم از ترس چشمانم را بستم وحتی تا چندساعت پس از پایان کارش چشمانم باز نشدند.

اولین بار آنجایی متوجه شدم از امپول میترسم که یک طفل۶-۷ساله بودم،سرماخورده بودم ودکتر دوعدد امپول برایم تجویز کرده بود.با مادربه بخش تزریقات رفتیم.

هنگامی که خیل عظیمی از آدم های برعکس خوابیده با شلوار پایین کشیده شده و سرنگ های سر به فلک کشیده ایی که کتک میخوردند تا هوای اضافه شان را بیرون بدهند و پنبه های اغشته به الکلی که وقتی روی پوست قرار میگرفتند از آن سوزن جانکاه تر بودند و صدای فغان وناله ادم های بعد از تزریق امپول را شنیدم؛ حساب کاردستم امد.

پس من قبل از تزریق احساس ادای دین کرده وسمفونیِ فغان آنها را ادامه دادم و پرشکوه اپرا اجرا کردم.

پس از اجرایی نسبتا طولانی که حسابی حوصله ی همگان را سربرد،عملیات تعقیب و گریز بین من و مادر وخانم پرستار ،برای شروع تزریق آغاز شد.خودم را به دیواری سرد چسبانده بودم والتماس میکردم که دست از سر بردارند،به دیوار چنگ میزدم ونمیخواستم کسی ناغافل بر من حمله کند و با آن نیزه مرا از پای دربیاورد.

فکر میکند چه کسانی پیروز این جدال بودند؟درست است پرستار ومادر...ومن همان شب دو امپولِ تیز نوش جان کردم.

تمام مسافت درمانگاه تا خانه را تو ماشین ایستادم،ومن همینجا از سازنده و طراح اتومبیل پژو ۲۰۶ قدر دانی میکنم که ارتفاع اتاقک ماشین را طوری طراحی کرده بود که یک دخترک ۶-۷ساله مصدوم ناشی از تزریق عضلانی بتواند در ماشین بایستد ومجبور نباشد بنشیند ،تا با جایی تماس داشته باشد.

القصه،همیشه یک مکالمه تکراری بین من وپزشک معالج برای تجویز نکردن امپول وجود دارد،که خداروشکر الان نسبتا برنده هستم،نسبتا برای اینکه بازهم مجبورم طعم سوزن سرم را تحمل کنم ولی خب خیلی بهتراست چون همه ی امپول ها به سرم تزریق میشوند نه من.

آمپولپزشکخاطره
۱۰
۴
Purple mind :)
Purple mind :)
‎خسته از فضای پر زرق و برق توییتر واینستاگرام و شاکی از فضای محدود آنها در نوشتن تراوشات ذهنی،به اینجا پناه آورده ام:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید