
هرچقدر ادم خرافاتی نباشم،ولی آدمی هستم که قوانین عجیب غریب برای زندگی امبگذارم.مثل قانون سشنبه ها.
سه شنبه ها با موری را که با دوست جدید گوش میدادیم به سشنبه ها دل بستیم و اعتقاد قلبی پیدا کردیم که سشنبه ها روز های خوبی هستند. حتی سشنبه های زشت کرونایی و قرنیطنه ایی هم خوب بودند.و موسس قانون سشنبه های خوب شدیم.
ولی سومین سشنبه ی بد را پشت سر گذاشتم.
حس میکنم پدربزگم کارم دارد ومیخواهد چیزی بگوید ولی واقعا من زبان نفهمم وتازه امروز حس کردم شاید او میخواهد چیزی بگوید.
اصلا میدانید کی برکت از سشنبه ها رفت؟دقیقا از همان وقتی که با دوست جدید قهرکردم .
همان روزی که قهر کردیم یا سشنبه شب بود یا شب سشنبه.
از همان لحظه رشته ی گسستنی سشنبه های حال خوب پاره شد وسشنبه ها قهر کردند.
سشنبه ی سه هفته پیش دوست جدید گفت خوب نیست ومشکلش جدی است و احتمال موفقیت کم.
من تا سر حد مرگ رفتم.آن روز از شوک حرفی که دوست جدید زده بود دو ساعت تمام بی حرکت بودم به آنیتا زنگ زدم و گفتم فکر کنم دارم از غم میمریم بیا وکمکم کن.
آن روزبا بغض به اهدای جایزه ی نوبل 2020 نگاه میکردم وسمبوسه ی خوشمزه ی ناهار را به زور قورت میدادم.
حقیقتا وقت کشی میکردم تا حواسم پرت شود تا کمتر وجودم را از غصه و چشمانم را از اشک پرو خالی کنم.
در همین پست گفته بودم که تا الان نتوانسته ام خودم را از غم پدربزرگ رها کنم وهمیشه یک بغضی کج گلیوم جا خوش کرده است.
.
آن روز آنقدر شوکه شده بودم که به دوست جدید گفتم حس وقتی را دارم که که داشتند پدر بزرگ را توی قبر میگذاشتند.
هم آنقدر تنها وبی کس بودم و دارای بغضی خفه شده.
دومین سشنبه را یادم نیست چرا بد بود،ولی بد بود.به من اعتماد کنید و بپذیرید که بد بود،اگر نوشته هایم را زیرو رو کنم احتمالا دلیل بد بودن سشنبه را میفهمم ولی طاقتش را ندارم....
سومین سشنبه ،دیروز بود که پدر بزرگ مهتا فوت کرد.
سشنبه دومین روز متوالی بود که اصلا خوب نبودم(من قبل از کرونا همیشه خوب بودم گاهی بد،الان همیشه بدم گاهی خوب) واصلا دنیا به کامم نبود.
به مهتا تسلیت گفتم و رمز های سامانه مجازی اش را گرفتم تا کلاس هایش را تقسیم کنیم و حضور بزنیم تا غیبت نخورد.
دیروز بد شروع شد ولی غر زدن های متوالی برای دوست جدید واز دغدغه گفتن هایم برایم حمیده کار ساز بود و فک کردم زنجیره ی دو روز خوب نبودن پاره شده است.
9 صبح امروز که داشتم پسورد مهتا را میزدم تا سر کلاس اندیشه بروم،مهتا زنگ زد.
حالش افتضاح بود.گریه کرد و صدایش لرزید و من فهمیدم چقدر فاقد شعورم که به او زنگ نزده بودم تا تلفنی تسلیت بگویم.( البته روزاولی که کسی فوت میکند همه چیز بد است وکسی حواسش به تلفن همراهش نیست- این دلیل مسخره ی من برای چتی تسلیت گوفتن بود-.)
آرامش کردم و این حرفایی که آدم نمیداند چه بگوید تا غم کسی را ذره ایی تسلی ببخشد به او گفتم وپابه پای هم اشک ریختیم ومن سعی میکردم هی صدایم را صاف کنم وخوب باشم تا مهتا گریه کند ومثل من توی خودش نریزد.
تک تک لحظاتی که مهتا میگفت در ذهنم نقش میبست من را می برد 5 سال پیش.
هی سعی میکردم به خودم مسلط باشم به مهتا اپیسلونی آرامش بدهم وقول بدهم پدربزرگش خوب است و اولین شب ارامش را تجربه کرده است...
امشب ساعت 10 باید تمرین تحویل بدهیم.چک نویسم را باز کردم و دست خط مهتا را تمرین میکردم که به جایش تمرین بنویسم.
به هر جان کندنی بود فقط توانستم کمی ادای دست خط مهتا را در بیارم.فایل تمرین را برای مهتا که حالا عکس پروفایل قشنگش تماما مشکی شده بود، فرستادم به او زنگ زدم و گفتم فایل تمرین را باید خودش برای استاد ایمیل کند.
و خوب شد که دوباره به مهتا فرصت دادم بازم اشک بریزد وذره ایی سبک شود و صدایش را بشنوم . اینبارظرف 2 ساعت تمرین کرده بودم چه حرفای مثلا تسلی بخشی بزنم ولی خدا شاهد کسی باید این ور تلفن من را دلداری میداد و میگفت: ببین دختر،همه میرن.درسته ترس از دست دادن توی تو خیلی زیاده ولی واقعا دل بکن.میدونم ترس از دست دادن ادمای زندیگیت مهمه ومرگ یه از دست دادن همیشگیه ولی خودتو جمع کن وبه مهتا کمک کن.
ومن به این فکر میکنم کی و چگونه میتوانم برای پدربزگم یک دل سیر اشک بریزم واین کوله بار را همه جا نبرم.
قانون سشنبه های خوب باید پابرجا بماند.سشنبه ی هفته ی بعد نمیتواتم با غم جدید روبه رو شوم.من نیاز دارم سشنبه ها خوب شوند.
من نیاز دارم حال همهخوب شود.
مننیاز دارم آدم ها نمیرند.
من نیاز دارم آدم شوم.
پ.ن:سپاس گزار میشم اگه برای پدر بزرگ مهتا و همه ادمای بی شماری که این روزا داریم از دست میدیم ،فاتحه بخونید.