امروز یک ماهگیِ غلبه ی عقل من بر احساسم است یا شاید بلعکس .
یک ماه پیش بود که با دلی پر از فضای توییتر وآدم هایش به سراغ طناز رفتم وهی غر زدم.
توییتر یکی الگوریتم کاملا تکراری دارد،هر روز یکی میپرسد :
•حلیم را باشکر میخوردند یا نمک؟اگر بانمک بخورید بلاک میشوید.
•لطفا نود هایتان را به لینک ناشناس بفرستید.
•کسی اسکرین شات شخصی که دیشب در دایرکت مزاحمش شده است را رو میکند وافشاگری میکند.
•برتری تهرانی ها نسبت به شهرستانی ها یا بلعکس.
•کلافگی خطه شمال از تهرانی ها در شهرشان
•یکی می آید و میپرسد پسری که بلد است قرمه سبزی درست کند چه پسری است؟
•دختری که موهایش را کوتاه میکند یعنی از زندگی بریده است.
•پسری که ابروهایش را بر میداردولباس صورتی میپوشد فلان است.
•جمهوری اسلامی،آری یا خیر؟
•توییتر را اینستاگرام نکنید وعکس هایتان را کف تایم لاین نریزید.
•دعوا سر استقلال و پرسپولیس
•دعواهای قومی
•.....
چیزی که بدتراز همه چیز است این است که همه ادعای فرهیختگی وشعور دارند وهرکس هرکاری میکند درست است یعنی اگر شما یک روز معتقدباشید شهرستانی ها با تهرانی ها فرق ندارند،فردا توییتی درباره ی برتری شهرستانی ها نسبت ب تهرانی ها میزنید.می فهمید منظورم چیست؟
همه تمایل به دیده شدن دارند،تمایل به تایید یا نقد شدن دارند...وتوییتر این فضارا دراختیار شما قرار میدهد.اما ما آدما ها همه چیز را به نفع خودمان واکثر مواقع به سوی ابتذال میبریم.
توییتر برای من دوستای های زیادی پیداکردی از خیلی هاشان متنفرم و خیلی هارا دوست دارم.
درس های بزرگی هم به من داد،اصلا فهمیدم خیلی مشکلات مشترکی با بقیه مردمی که نمیشناسم و گاهی توییتشان در تایم لاین می آید، دارم؛وخب ادم احساس دلگرمی میکند وقتی میفهمد فقط خودش فلان گرفتاری را ندارد...یا دیدن دو زوج که از شیرینی رابطه شان و تجربه هایشانمیگویند واقعا لذت بخش است.یا خانمی که از شغلش میگوید...یامردی که درباه ی حقوق زنان مینویسد وبقیه را به انجام کار درست تشویقمیکند..ویک عاله خوبی وحقیقت..
ولی فضای توییتر با فضای حقیقی جامعه مان زمین تا اسمان فرق داد...مثلا مردم یقه جر میدادند که تا بنزین ارزان نشود به پمپ بنزین نمیروند،وتو فردا صبح صف طویل مردم در پمپ بنزین را میدیدی...
میگفتیم درفلان راهپیمایی شرکت نمیکنیم و چند ساعت بعد تلوزیون مصاحبه ای دربارهی شور و شوق مردم درباره ی شرکت در راهپیمایی پخشمیکرد.
در توییتر اخبار خیلی زود و ترتمیز در دست ادم قرار میگیرد. من هر روز با ادم های اطرافم جنگ و دعوا داشتم....مثلا با ادم های دنیای حقیقیاطرافم درباره ماجرای تلخ هواپیمایی که ادم هایش باخطا مردند حرف میزنم اخرش دعوایمان میشد وانگ ضدایرانی به پیشانی ام میخورد.
بامادرم بحث میکردم چرا ان ادم مذهبی رفته است درب حرم را شکسته است یا آن یکی ضریح را لیس زده است؟وبحثمان بالا میگرفت
هر روز به پدرم میگفت این آمار های مقایسه مبتلایان کرونا در ایران و امریکا خنده دار است و....
میبینید؟من واقعا مغزم از دورانی که توییتر داشته ام یک جوری شده است...دیگرانگار خوب و بد را تشخیص نمیدهم...اصلا به همه چیز بد بینم:(((
توییتر هم واقعا خوب است هم واقعا بد....
ولی من انگار توانایی جداکردن دنیای مجازی از حقیقی را ندارم...این ضعف را میپذیرم.
ودرست یک ماه پیش بود که پروتکل سخت دلیت اکانت در توییتر را پشت سر گذاشتم و با کمک طناز بدون خداحافظی از فضای توییتر رخت بستم.

وانگار بعداز۱ماه اکانت توییتر حذف میشود و دیگرهیچ نام و نشانی ازتو باقی نمی ماند....
توییتر عزیز دلتنگت میشوم ولی باور کن من یک ادم حساسم که همه چیز زود روی من تاثیر میگذارد ومغزم درد میگرد.
به امید روزی که فضای توییتر وجامعه مان مثل هم شود.