ویرگول
ورودثبت نام
پوپک
پوپکروزمره‌های یک دختر
پوپک
پوپک
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

یه تصمیم گرفتم_از آدم قبلی‌ام(۰)

امشب؛ و دوباره تکاپوی کلمات؛ تا احساس کنم هنوز زنده ام.

من مینوشتم. احساس میکنم زندگی در قبل از این روز ها واقعی تر بود. کلمه ها پررنگ تر بودند و معانی واقعی تر. دفتر های دوست داشتنی و کثیف من! اولین دفترِ نوشتن و کلمه بازی‌ام را وقتی آغاز کردم که هنوز فصل آغازین کتاب «بنویس تا اتفاق بیفتد» را تمام نکرده بودم. فکر کنم ۱۳ ساله بودم و آن کتاب برای خواهرم بود. روزی که به نمایشگاه کتاب رفتیم، رو به روی میز پر از کتاب ایستاده بودم و اسامی گاهی با معنی و گاهی بی مفهوم کتاب ها را میخواندم. نگاهم روی آن عنوان ماند. بنویس تا اتفاق بیفتد. جمله ای دستوری که سلول های کنجکاو مغزم را قلقلک میداد. نمیدانم چرا دوست داشتم آنرا بخوانم. شاید برای اینکه نیاز داشتم کسی در گوشم بگوید: بنویس. از نوشتن و خاطره نویسی همینقدر میدانستم که «ال ام مونتگمری»، نویسنده‌ی آن شرلی، مینوشت. هر روز مینوشت. این کار را از ۹ سالگی آغاز کرده بود. در همان بچگی چندباری نوشته هایش را به جرم مضخرف بودن سوزاند و بعد از آن هر روز نوشت. اینکار برای چند ماه در پایان عمرش به خاطر افسردگی شدید متوقف شد و بعد از آن از دنیا رفت. (*بیرون دادن بازدم به علت تاثیرگذاریِ غم انگیز) خب در آن زمان این زندگی‌نامه‌ی پر شور در پایان رمان آنی شرلی خیلی مرا تحت تاثیر قرار داد و باعث شد بعد از مطالعه، با شور و اغراق آن را برای مادرم تعریف کنم.( اغراق از ابتدا، در زندگی من نقش اساسی داشت!)

نتیجه ی همه این ماجرا این شد که خواهرم برق چشمانم را دید و آن کتاب را خرید و من آنرا خواندم. بعد از گذشت چند سال، تصور میکنم آنچنان کتاب جالبی هم نبود اما به هر حال مرا به حرکت در آورد. احتمالا الان عمرا بتوانم چنین کتابی را به آخر برسانم. (به دلایل نامعلوم)

دفتر های زیادی تمام (بخوانید حرام) کردم. و البته ناگفته نماند در بعضی قسمتها و در بعضی صفحاتش، بعضی از جملاتش قابل توجه بود. در شرح جمله ی ابتدایی پستم (زندگی قبلا واقعی تر بود...) باید بگویم: این دقیقا حسی ست که موقع خواندن آن نوشته ها دارم. تصور کن کلماتی را میخوانی که روزی که یادت نیست در حال و هوایی که فراموش کردی، نوشته بودی و حالا در حالی که احساس میکنی انسانی دیگر آنرا نوشته، میتوانی برای خودت غصه بخوری، از خودت متنفر شوی، خودت را تحسین کنی، عاشق خودت شوی، حالت از خودت به هم بخورد، به خودت تبریک بگویی و کلی حس های دیگر. و تمام این احساسات را وقتی تجربه میکنی که هنوز نمیخواهی باور کنی این کلمات را خودت نوشتی. تا حدودی احساس ترسناکی وجودت را فرامیگیرد و مطمئن میشوی اگر به این روند ادامه دهی شب خواب خودِ قبلی‌ات را میبینی که با لبخند شیطانی، خودِ بعدی‌ات را نگاه میکند. در نتیجه خواندن ادامه ی آن دفتر ها را به فردا موکول میکنی.

یک تصمیمی گرفتم.

این روز ها به تصور خودم نوشتن یادم رفته که البته این دوره ها زیاد برای من پیش می آید پس جای نگرانی نیست. میخواهم برگردم و از نوشته های قبلی‌ام برایتان پست کنم. روزمره های ترسناک که فقط برای خودم ترسناک اند را از دفتر های کثیف (چرا کثیف؟ زیرا من انسانی شلخته میباشم) بیرون میکشم و به حالت انتشار در می‌آورم! فقط متاسفانه چون ظاهرا در بیشتر عمرم اعتقادی به نوشتن تاریخ نداشتم، یا نمیدانم برای چه زمانیست، یا با حدس حدودش را ذکر میکنم.

نمیدانم اسم اینرا میگویید چالش یا نه. به هر حال این پستِ صفرُم از این نوع نوشته هایم خواهد بود. اسم این مجموعه را هم با کلی فکر کردن میگذارم «از آدم قبلی ام» که البته به نظر خودم خیلی هم مناسب نیست اما بیشتر از این حالش را ندارم فکر کنم. اگر دوست داشتید و شما هم اینجور نوشته ها داشتید که برای خودتان جالب بود، پستش کنید. (زیرا خوشحال میشوم) با تشکر

خاطره نویسیروزمره نویسی
۱۳
۷
پوپک
پوپک
روزمره‌های یک دختر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید