ویرگول
ورودثبت نام
پوپک
پوپکروزمره‌های یک دختر
پوپک
پوپک
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

پاره_فکر های پوپکی

نام اثر: پرش ناگهانی/ کلاغه خیلی آرومو خوب نشسته بود، بعد یکدفعه در لحظه ثبت عکس به صورت خیلی عجیبی یه پرش انجام داد که عکسش این طوری افتاد! من سعی کردم بفهمم که چطور پرید که اینطوری شد، ولی نتیجه نداد.
نام اثر: پرش ناگهانی/ کلاغه خیلی آرومو خوب نشسته بود، بعد یکدفعه در لحظه ثبت عکس به صورت خیلی عجیبی یه پرش انجام داد که عکسش این طوری افتاد! من سعی کردم بفهمم که چطور پرید که اینطوری شد، ولی نتیجه نداد.
  • یه ایده برای نوشتن به سرم زد. میخوام بیام و‌ برای بعضی آدما نامه بنویسم. نامه هایی که احتمالا هیچ کدومشون نخواهند خوند. زدن حرف دلت به یه آدم، اون هم به بهترین شکل یعنی نوشتن خیلی کمک ها میکنه. گاهی تسکین، گاهی سازماندهی فکر و حست به اون شخص و گاهی شناختن و بهتر کردن یا تمام کردن یه رابطه. این اول فقط برای یک نفر خاص توی ذهنم بود و بعد دیدم اگه برای همه ی ادمای مهم اطرافم این کارو انجام بدم یه گام جالب به سمت عقاید پوپکی برداشته ام. (عقاید پوپکی به مجموعه تفکراتی گفته میشود که به عنوان هدف ساخت وبلاگ پوپک به اجرا در آمده است.) دوست دارم در پست های آیندم انجامش بدم.
  • امروز روز عجیبی بود. من نسبت به حس کودکانه خودم دچار بیگانگی شدم. قبلا ها از تغییر و تحول خوشم میومد و دوست داشتم همیشه ماجرا داشته باشم اما حالا خوش ندارم کسی فضای آروم و ساکنمو به هم بزنه. کار های غیر منتظره که اصلا نگو. واقعا عصبی میشم. فکر کنم دارم به عقاید پیرزن ها نزدیک میشم! واقعیتش اصلا خوشم نمیومد خونمونو توی اون حالت پر از گرد و‌ خاک دیدم و بعدش یه نقل مکان ۱۸۰ درجه ای که بازم حس ماجراجویی بهم نداد. برعکس خیلی گرفته و بد عنق شدم و کفرم از اون همه صدا دراومد.
  • دارم به سمت دکمه ی خروج از مصیبتی که به سر خودم اوردم، حرکت میکنم. (*خنده از ته دل) باور کن توی نقطه ای از زندگیم ایستادم که بیشتر از همیشه دارم با آدم ها تعامل میکنم. طبق معمول الان وقتش رسیده که آروم خودمو بکشم کنار و برم توی اون لاک تنهایی. (وای واقعا چقدر دلم تنگ شده برای اون لاک.) نمیدونم این خوبه یا بد؛ ولی با وجود تلاشهام، هیچ وقت نتونستم آرامش و امنیت رو بین آدما پیدا کنم.
  • الان ساعت ۲ و دو دقیقست. و من برای هزارمین بار در عمرم به کیبورد و مداد و گوشی لپ تاپ و کاغذ و هر آنچه برای نوشتن است میگم که: اگه آفریده نمیشدی من از تنهایی دق میکردم. من قشنگ ترین کار زندگیم رو پیدا کردم. میتونم موقع ناراحتی و شادی و اضطراب و حال خوب و دلتنگی و هیجان و غم و همه و همه به این تیکه جای قشنگ پناه بیارم. من اینجا رو دوست دارم. من هر جایی که بشه نوشت رو دوست دارم. دلم میخواد تا صبح بیدار میموندم و مینوشتم. ولی فردا کلاس جامعه شناسی و آمار دارم. پس میزارمش برای فردا. و در اخر چقدر خوب که کسی یا کسایی اینا رو میخونن. (حس پرواز بهم دست میده)
نویسندگیروزمرهروزمرگیروزمره نویسی
۹
۷
پوپک
پوپک
روزمره‌های یک دختر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید