امروز برنامهریزی کردم تا کمی به رسم کارهای نکرده برای خودم آزاد و رها باشم. یکدفعه تصمیم گرفتم بلیت سینما بگیرم. فیلمی را قبلا پسندیده بودم اما حالا دیگر در فیلمهای حاضر پیدایش نکردم. پس تصمیم گرفتم فیلم دیگری را انتخاب کنم. با همان ژانرِ درام و اجتماعیِ همیشگی که بتوانم بعد از تماشا دربارهاش فکر کنم، فکر کنم و فکر کنم.
اینگونه فیلمها، بیشتر از اینکه با صفات خوب و خوبتر و بد و بدتر در ذهنم اولویتبندی شوند، با ویژگیِ قابلتامل بودنشان سنجیده میشوند. اینگونه در بین آثاری که زیاد برایم لذتبخش نیست، ذهنم را از دیدنشان راضی نگه میدارم. و این همان نقطهی برخورد ذهن من با ذهن کارگردان است. او به دنبال ضربههای سخت بر احساس و شناخت بیننده است و من منتظر میمانم تا مرا با هر ضربه غافلگیر کند. خودم را بدون آمادگی و با ذهن آزاد در معرض یک دادهی ناشناخته میگذارم تا سازندگان اثر بتوانند نقشهی خودشان را تمام و کمال عملی شود. سعی میکنم به روی خودم نیاورم که گاهی از نقشههایشان باخبر میشوم. غافلگیری با نقشههای تکاندهندهتر مساوی است با تجربهی لحظات جالبتر.
راه افتادم و در ذهنم کارهایی که میخواستم انجام دهم را مرور کردم. پس دادن کتابهای کتابخانه، رفتن به عطاری، قدم زدن، سینما، کتابفروشی، رفتن به داروخانه، بعدش هم خانه. اما درواقع همهی این برنامهها بهانه بود. فقط و فقط میخواستم یک کاری برای خودم کرده باشم. تنهایی. خیلی وقت بود که تنها انجام دادن کاری باعث نشده بود که از آن لذت ببرم.
عمیقتر که به این موضوع فکر میکنم میبینم انگار همیشه قرار گذاشتهایم که خاطرات بهترین روزها برای زمانهایی باشد که با افراد دوستداشتنی زندگی هستیم. آیا برای ساختن خاطرهی خوشِ یک تنهایی تلاش کرده بودم؟ همیشه آدمهای دوستداشتنی زندگی حاضر و آماده برای خاطرهسازی با ما نیستند. یا نیستند (یعنی هنوز در جای دوری از تو اند و وارد قصهی زندگیات نشدهاند) و یا هستند ولی فعلا فرصت ساختن خاطره را ندارند. در این زمان باید خودت دست به کار شوی تا روزی را رقم بزنی که نمیتوانستی با هیچ دوستی تجربهاش کنی. چون حالا یک قرار مهم با خودت داری. خودت، این نزدیکترین به تو. یک خاطرهی عمیق و درونی از وقتگذرانی و گفتوگو و گردش خودت با خودت.
موضوع اصلی این است که بدانیم قرار نیست خاطرات بینقصی رقم بزنیم. فقط کافیست با انجام دادن کاری که دوستش داری، تجربهی یک اتفاق ساده و باز گذاشتن ذهن برای تجربههای جدید، به خودمان اجازه ساختن کلمات تازه بدهیم. باید غیر از چیزهایی که تا دیروز هم میتوانستی از آنها حرف بزنی، حرفهای تازه برای گفتن یا نوشتن داشته باشی. حس جدیدی که درکش کردهای، موضوع جدیدی که یاد گرفتهای، منظره تماشایی که تماشایش کردهای و ماجرای متفاوتی که تجربهاش کردهای.
حالا با این تلاش کوچک در تعریف خاطره، خاطرات تجربه نکرده زیادی باقی میماند که بتوانیم در دفتر خاطرات زندگیمان ثبت کنیم. به همین سادگی امروز با وجود ناچیز بودنش، یک تیک از تاثیرگذارترین خاطرات زندگیام را زد. قدم زدن حالم را خوب کرد و تماشای غرفههای صنایع دستی کِیفش را تکمیل کرد. یک دستبند دوستداشتنی خریدم و همرشتهایام را اتفاقی دیدم. یک مصاحبهی خیابانی برای یکی از درسهایش ازم گرفت و من تا به ذهنم میرسید از مشکلات موجود برایش گفتم و او ضبط کرد. تاریکی سینما ذهنم را از هر چه غیر از آن اتاق، دور کرد و لحظات حساس فیلم مرا در خود فرو برد. قفسهی شعرِ کتابفروشی من را عاشق خودش کرد. فهمیدم قسمتی از وجودم را باید در بین قفسهی شعر پیدا کنم. بین کتابهایی که موسیقی و احساس دارند و وقتی میانشان قدم میزنی، میتوانی عطرهای مختلف سرودههای شاعران را استشمام کنی. تند و سرکش، آرام و عمیق، گرم و سوزان، خنک و بهاری. کتاب شعری که زندگی برایم کنار گذاشته بود پیدا کردم و با خودم به خانه بردم.
بله! این بود خاطرهی امروز.
