من روحم را از دست دادم. شاید همین دیروز بود. شاید همان زمانی که به کودک توی خیابان لبخند زدم. همان موقعی که کودک به صورت غریبه نگاه کرد. لبخند را نشناخت. چشم ها را نشناخت. قدم هایش را آهسته عقب راند. دستش را آرام در جهتی که مادرش ایستاده بود دراز کرد. با لمس حجمی آشنا و امن، چشم‌های غریبه را با نگاهش لگد کرد. توانست با خشم نهفته در سیاهی چشم‌هایش به مهربانیِ تظاهری غریبه تشر بزند. حقیقتا چه خوب توانست امیدِ لبخند نیمه‌جان بر صورت غریبه را نابود کند. حقیقتا چه خوب توانست.
روح من روزی در بازی رودی جریان داشت. خاطراتش هنوز در پس سرم در جریان همیشگی تکرار میشوند. تکرار میشوند. و آنقدر تکرار میشوند تا تار و پودشان از هم گسیخته شود. آنگاه هرازگاهی با یادآوری یک تار از لاشه‌ی تکه_پاره شده‌اش، مرا به زمانی میکشاند که همه چیز از آنچه فکر میکنید پر رنگ‌تر بود و قطرات باران از آنچه تجربه کرده‌اید درشت‌تر میبارید و آسمان از آنچه دیده‌اید آبی‌تر میدرخشید و کلمات از آنچه درک کرده‌اید پرمفهوم‌تر مینمود و ساعت از آنچه عمر کرده‌اید عاقلانه‌تر عبور میکرد.
من در پشت آن دیوار با عروسک هایم بازی میکردم. شب زنگ تلفن مرا از خواب بیدار کرد. چند روز بعد، آهنگ زنگ تلفنی که شب از خواب بیدارم کرده بود را در مهدکودک از توی دلِ عروسکِ آن دختربچه شنیدم. کل سالن طولانی را چندین بار راه رفتم و با دهانم آهنگ بی‌معنیی که خودم ساخته بودم را زمزمه کردم و با دست‌های کوچکم کودکی را خواباندم. شب، خواب هیولاهایی با دمپایی صورتی دیدم که دختر عمویم را در شب تولدم دنبال میکردند. عصر توی کوچه، پسرکِ دوچرخه سوار، یادم داد چطور پدال‌ها را فشار دهم و یادم داد وقتی از روی دوچرخه پیاده میشود، از چشم هایش که دو سر بالاتر از چشمهایم قرار میگرفت، خجالت نکشم. صبح، وقتی به مدرسه رسیدم، با لقمه‌ی نخورده‌ی توی مشتم به معلم گفتم میخواستم به جای «خواب ماندم» به دروغ بگویم «دلم درد میکرد». آن روز آن آدم به من گفت زیادی خجالتی و کم‌حرفم و من به لبخند وحشتناکش نگاه کردم که اصلا مهربان نبود. در پشت گلهای رنگی باغچه، درباره خراب‌کاری هایم در یک عروسی خیالی برای دختری غمگین تعریف کردم تا بخندد. من در خانه نشسته بودم که سه نفر از افراد زندگی ام دورم نشسته بودند و به من نگاه میکردند.
به این تکه های از هم گسیخته نگاه کنید. کودکی که در آن قصه ها میزیست، کشته شد. به طرز وحشتناکی روحش را تکه تکه کردند و در پلاستیک زباله‌ای در یکی از سطل‌های شهرداری انداختند.
امروز همه چیز فرق کرده است. امروز جسمم تلاشی برای ماندن خاطرات آن کودک نمیکند. امروز جسمم حتی آرزوی بهبود ندارد. امروز جسمم وقتی که داشت از شهر عبور میکرد به هیچ کودکی لبخند نزد.
