
بچه که بودم دوست داشتم کتاب داستان بنویسم تا وقتی چاپ شد بشم نویسنده. ولی هیچ وقت اینو نمیگفتم. انگار که یه راز بود. شاید خیلی هم بهش فکر نمیکردم. نمیدونم ولی یه بار گفتم که میخوام نقاش بشم. بعد نقاشی نقاش شدنمو کشیدم. معلمم با یه حالت مشتاقانه به من نگاه کرد و گفت که حتما نقاش میشم و بعد نقاشیم رو با خودش برد. از اونایی بود که بی تعارف همه چیزو بر میداره و میره. به هر حال مهم نبود. من نظرم عوض شد. روی این یکی مصمم بودم. یه انشا نوشتم که میخوام باستان شناس بشم. از اسم گنده منده اش خوشم نمیومد. دوست داشتم به سادگی اسم نقاش باشم اما به پیچیدگی باستان شناس.
چند مدت گذشت و از بچگی دراومدم و رویا های دورانش رو هم ریختم دور. تقریبا همهی نوجوونیم رو میخواستم معمار باشم. نمیدونم شاید چون از اسمش خوشم میومد. به ساختمونای کیکی توی خیابونا نگاه میکردم و احساس میکردم که خیلی زشت تر از چیزی اند که یه نقاش یا باستان شناس بهشون قانع بشه. فکر کنم وقتی که معمار شدن داشت به بلند مدت ترین هدفی به نام «یه کاره ای شدن» در زندگیم میرسید، از برج هایی که داشتن هر روز بلند تر میشدن وحشت کردم. همون موقع بود که فهمیدم به درد اینجور کارها نمیخورم.
مدتی گذشت و آخر سر فهمیدم مجبورم درسی رو بخونم که احتمالا بعد از اتمام تحصیلات تکمیلی، به هیچ کدوم از کاره های بچگیم نمیرسم. اولش یه نمه ناراحت شدم و یه ذره هم ترسیدم. خیال کن بهت بگن بعد از همه عمرت که خیال بافی کردی، قرار نیست هیچ کدوم از اونها کوچکترین تاثیری تو زندگیت داشته باشه. ولی خب من از این یکی هم سر بلند بیرون اومدم. دوباره مثل دفعات قبل همشونو فراموش کردم و شروع کردم به پیدا کردن کار های جدیدی که پشت اسمم قرار بگیره. نمیدونم شاید چون این طوری احساس معنادار بودن میکردم.
طبق معمول وقتی همه از تصمیمی که گرفتن و جایی که قرار دارن ناله میکردن، من تصمیماتمو درست یا حداقل خوب تلقی کردم. نمیدونم شاید چون اینطوری دردش کمتره یا قبول کردنش راحت تره یا احساس میکردم ممکن بود بدتر هم بشه. یه روزی که یادم نیست، به یه آدمی که یادم هست، گفتم که احساس میکنم یه حکمتی داشته که به این نقطه رسیدم. خیال کنم باز از اون حرفهایی بود که آخر سر خودم هم باورش میکنم. اون آدم حرفمو یادش مونده بود و بعد بهم گفت که آدم جالبی ام. بعدا وقتی به حرفش فکر کردم سعی کردم نخندم. ولی این خوبه که گاهی آدما فرصتش رو پیدا نمیکنن که بفهمن درباره تصورشون از بقیه، همه چیز اونطور که خیال میکنند نیست.
یکم وحشناک شدم. الان چند مدته که برگشتم به روحیات مزخرف قبل. نمیتونم به هجوم پر تشنج چیزهای بیشکل توی مغزم غلبه کنم. فکر کنم بهش میگن آدم عصبی. که با چندتایی گازهای ایجاد شده توسط فشار های ذهنیِ معلق در هوا ترکیب شد و الان بهش میگن آدم وحشتناک. بدترین لحظهاش زمانیه که هیچ کس نیست بهم حق بده. که مثلا بهم بگه چون توی فضا و شرایط بدی هستی اشکال نداره اگه دوست داشتی آدم هایی که هیچ کار نکردن و از چیزی خبر ندارن رو بزن تا دلت خنک بشه. کاش میتونستم حداقل وانمود کنم که دارم برای یه «یه کارهای شدن» مقدس تلاش میکنم. مثل همیشه صدای بدون آهنگ مغزم میگه این تمام تلاشت نبود. لعنت بهت. چطووری راضی میشی تو؟
خب میدونی شاید دوست داشتم که توی اون آزمون کاری قبول میشدم. شاید میخواستم نشون بدم که یه کاره ای ام یا حداقل میتونم که بشم. شبیه اون نقاش یا باستان شناس یا معمار که در واقع هیچ کدوم نبودم. شاید مسخره بود وقتی که برای خودم یه گوشه نشسته بودم و سعی میکردم گریه کنم. یه تلاش حقیرانه ولی نیازمندانه برای آخرین التماسها به سنگ بی خاصیت احساساتم. میخواستم با گریه کردن از خشم بیدلیل که در ناحیه ی قفسه ی سینه ام تجمع پیدا کرده خلاص بشم.
میدونی آدم تو بعضی شرایط اصلا نمیتونه تشخیص بده که الان این مسابقهی از دست ندادن امیده یا جواب دادن به اون سوالات عجیب. درباره اون آزمون کزایی حرف میزنم. وقتی فهمیدم زمان کمتر از اونیه که نیاز دارم و سوالات سخت تر حدیه که فکر میکردم و سیستمم قدیمی تر از چیزی که از پسش بر بیاد، پاک ناامید شدم. با اینحال میشه گفت یه لحظاتی با انگیزه کار کردم.
احساس میکنم چیز ها یا آدم هایی پنهان در من وجود دارند که شاید نویسنده و نقاش و باستان شناس و معمار باشن ولی یه روزی قبلتر از عدد صفر در ذهنم به بند کشیده شده و مرده اند. و حالا من فاقد هر گونه کارهی بچگی ام. نمیدونم آدم بچگیم در این مورد چه حسی داره. هنوز مطمئن نیستم که نیاز هست کلمه ای پشت اسمم داشته باشم یا نه. به هر حال مثل همیشه میتونم همه این مزخرفات رو فراموش کنم و بخوابم.