
توی گروه بچه ها دیدم که نوشتن یکی از دانشجو ها فوت کرده، به علت سکته قلبی. چهره اش رو یادم اومد، اون روز رو که سر کلاس می اومد و اون روز سر جلسه امتحان. بعدِ کلاس مثل من روی یکی از نیمکت های پارک مینشست و فقط به درختها و آسمون نگاه میکرد و به صدای آب گوش میداد. فکر کنم اونم نیمکت اختصاصی خودش رو داشت ولی نیمکت اون از مال من دور بود... به این فکر میکنم که چقدر توی زندگیش خوشحال بود؟ کارایی که دوست داشت رو انجام داد؟ با آدمایی که دوستشون داشت خوش گذروند؟ چند بار توی زندگیش احساس کرد لذت واقعی رو تجربه کرده؟ موقع گوش دادن به حرف های استاد، وقتی که نگاهش کردم، داشت به کدوم یکی از مسائل زندگیش فکر میکرد؟ چه قدر عجیب که ما همدیگه رو نمیشناختیم، من حتی اسمش رو یادم رفته بود، اگه از اول نمیدیمش هیچ وقت برام مهم نبود که دیگه نیست، اما حالا با این خبر که دیگه اون آدمی که اسمش رو هم یادم رفته بود، برای همیشه نیست، ناراحت شدم.
حس بدی دارم. حس متفاوت و عجیبی که باعث میشه برای همه ی روز ها و آدمایی که هنوز از دست ندادمشون گریه کنم. نه برای اینکه روزی از دستشون میدم؛ چون توی دنیای از دست دادنی ها دست و پا میزنم و به همه چیز چنگ میزنم تا بتونم حفظشون کنم، تا بتونم نگهشون دارم. تلاش غم انگیز برای حفظ کردن تکه خاطره هایی که توی کمد نگه داشتم، نامه ی خواهرم، سازه های کاغذی، دستبند هدیه ی رفیقم، نقاشی دختر خواهرم، فرغون اسباب بازی دست ساخت پدرم و کش های رنگی رنگی از طرف مادرم. آدم چطور میتونه ادعا کنه اشیاء ارزشمند نیستند، تا وقتی که آدم ها بتونند با هر کدومشون یاد کسی بیفتند؟ بعد از روزی که من هم دیگه وجود نداشته باشم، همه ی اون خرت و پرت های توی کمد گم میشوند. دیگه کی با تکه مقوای نقاشی _خط های نا منظم مداد رنگی که معناش مشخص نیست_ که یعنی کارت پستال تولده، خاطره داره؟ و از سیم های کج و کوله و تایر چوبی همراه با پوسته گردو سر در میاره؟ دیگه چه اهمیتی داره توی دفترچه ای که صفحه اولش نوشته «کتاب ها و فیلم ها و آهنگ هایی که خواندم، دیدم و شنیدم» اسم چه کتابا و فیلما و آهنگایی نوشته شده که قبلا توسط کسی که دیگه نیست خوانده و دیده و شنیده شده؟ در نهایت بعد از مرگ تنها چیزی که مهمه اینه که چندتا آدم با شنیدن نبودن تو احساس عجیبی بهشون دست بده، و چند نفر بتونن خاطره های قدیمی تو رو توی ذهن و قلبشون زنده کنند. آدم چطور میتونه ادعا کنه زندگی انسانی ارزشمند نیست، تا وقتی که خاطره ای ازش توی قلب و ذهن کسی وجود داشته باشه؟