به من نگاه نکن. نمیخواهم مرا ببینی.
قلب طمع‌کار صدایت را میخواهی به کجا برسانی؟ تو ادعای خوب بودن میکنی اما کلماتت میخواهند هر آنچه هست را بنویسند و همیشه چیز هایی وجود دارند برای نوشتن. مغزت میگوید که وجود دارد و دستت مینویسد.
برای اولین بار خودت به خودت نگاه کن. کاری که سالهاست نکرده ای و شاید هیچ وقت در کل عمرت نکرده باشی. حالا به من میگویی که نمیخواهی دیده شوی؟ تو اگر میتوانستی خودت را به دار می آویختی. برای رهایی از این حس دیده نشدن. برای رهایی از این تن تنفرِ دیده نشده. برای رهایی از صدایت، دستهایت، نفس‌هایت، بویت، که هیچگاه دیده نشد. همشان حالم را به هم میزنند. نگاه کن این تویی که مینویسی. هر آنچه قبل از این بودی به دروغ بودی. این تویی که برای دیده شدن مینویسی. برای شنیده شدن. تو قرار نیست هیچ وقت زیبا بنوسی.
بنویس اری بنویس. باید کلمه ها را روی کاغذ بیاوری. و بنویسی. و بنویسی. باید بتوانی. تو زنده ای که این کار را بکنی. بگذار انگشتانت بنویسند و چشمانت تماشا کنند و مغزت از قضاوت بایستد. آنگاه اجازه بده تا کلمات خشک شوند و آنقدر صبر کن تا جوهرش رنگ پریده شود، تا دیگر کلمات بوی تو را ندهد. تو بوی آدم ها را میدهی. تو آدمی و اگر میتوانستی هر کاری میکردی برای گم کردن آدم بودنت. برای گم کردن خودت. برای رهایی از این منجلابی که قدرت نجات از آن را نداری.
میبینی، همه ی این حرفها، حرف های من اند از من و درباره ی من. من میگوید تا مرا ببینید و این چرخش دیوانه‌وار و عاجزانه از حس تسلیم ابراز کردن برای دیده شدن، کثافت‌بار ترین نیازیست که در طول کل عمرت به آن تشنه‌ای. تا وقتی که خون در بدن کم بیاوری و پوستت چروک شود. همچون برگ های پاییز روی زمین.
چه تشبیه احمقانه‌ای. برگ ها ! ای کاش برگ بودم. چروک و درمانده روی زمین. تا ندانم چیستم و چه میشود. اصلا کلمه‌ای نباشد برای چیستی و چرایی. من بودم و باد. گاهی روی شاخه و گاهی زیر دست و پا بودم. و خوشحال از اینکه یک برگم. ای کاش فقط برگ بودم و برای یک صبح بارانی، باران را روی تنم احساس میکردم و برای یک صبح آفتابی، آفتاب را روی تنم احساس میکردم. این نهایت زندگی کردن بود. روزی که خشک میشدم و روزی که بین جارو های بی‌امان گم میشدم و هیچ میشدم. آنگاه فقط باد بود و باد. درخت بود. آسمان بود. و باد. نهایت زندگی کردن بود حتی وقتی زیر درخت نابود میشدم. آنگاه هیچ شده‌ای بودم که جایش را برگ دیگر پر میکرد. اگر برگ بودم حتی برای لحظه‌ای بادی که مرا در جایم تکان میداد با هیچ زندگیی عوض نمیکردم.
چقدر زیباست این رویا. رویای برگ!
حالا بین روز ها و شب‌های زنده بودنت بنویس. بنویس همه این کلمات را. تو برگ نیستی. هیچ وقت به اندازه‌ی برگی زندگی نخواهی کرد. و این را مینویسی تا از بودن در کلمه ها سرخوش باشی و عذابی را در کل تنت احساس کنی و دوباره بنویسی: ای کاش برگ بودم. و به یاد بیاوری که تو هرگز برگ نیستی.
