عکس زمینه کیبوردمو آب گذاشتم. موج هایی با نقوش مینیاتوری و لکه های نارنجی آفتاب. این عکس رو خودم گرفتم. عکس دریا نیست. موج های سرازیر شده رود زیبای شهرم که از زیر پلی ماندگار عبور میکنه. من دقیقا توی اون نقطه ایستاده بودم کنارِ اون شخص!

از روز گرفتن این عکس چند سال گذشته و حالا احساس میکنم بزرگ شدم. اونقدر بزرگ شدم که بفهمم وقتی دوست قدیمیو توی لبخند یک نفر دیگه میبینم یعنی چی. وقتی از نگاه پر شباهت یه نفر به اون دوست قدیمی شوکه میشم، باید چه احساسی پیدا کنم. قلب آدما خیلی عجیبه. یه لحظه ها و یه موقع هایی توی زندگی هست که کنار یه نفر احساس بینظیر بودن بهت دست میده. یه شور و حرارت عجیب و حس زندگیِ بی نهایت که توی یک لحظه جمع شده. اون لحظه ها رو یادمه. توی اون مواقع احساس میکنی این وهم عجیبی که تو رو فرا گرفته نباید تموم بشه. تو نباید از کسی که پیشت نشسته جدا بشی. همه چیزو خلاصه میکنی توی کنارِ اون بودن. اره. همینطور هم میشه. تو فقط در کنار اون، این احساس عجیبو تجربه میکنی. فقط اون آدم...
همه چی زود تموم میشه. آدما همدیگه رو فراموش میکنن. آدما از هم رد میشن. توی جریان زندگی هر کس میره دنبال راه خودش. میخوای فراموش کنی اما قلبت فراموش نمیکنه. مدام میبینیش. توی خیابون هر کسی رو نگاه میکنی فکر میکنی اون آدمه. دیوونت میکنه. نمیتونی بیخیالش بشی. نمیتونی فکر کردن بهش رو تموم کنی.
اون روز رو یادمه. کم حرف تر و گوشه گیر تر از همیشه شده بودم. برای اولین بار یه نفر سر صحبت رو باهام باز کرد. احساس خاصی نداشتم. اما یکم که گذشت متوجه یه چیز عجیب شدم. وقتی میخندید... وقتی با یه حالت خاص نگاه میکرد... انگار که دوباره برگشته بودم به چند سال قبل و دوباره همون آدم کنارم بود. با خودم میگفتم حتما دارم اشتباه میکنم. اما من این شباهتو حس میکردم. به بقیه میگفتم نگاه و لبخندش شبیه اونه. ولی هیچ کس نمیدید اون چیزی که من میدیدم. اون نگاه قلبم بود که توی هر آدمی دنبال اون میگشت. دوباره فکرها شروع شد. تازه چند وقتی بود فکرش کمرنگ شده بود ولی دوباره شروع شد. چند روز بعد دیدمش.
تنها یه گوشه نشسته بود. حتی جرعت اینو نداشتم برم جلو. اینقدر دلم براش تنگ شده بود که فکر میکردم اگه ببینمش حتما بغلش میکنم. اما من فقط فرار کردم. حتی اون روز یه چیزایی نوشتم. سرمو زیر انداخته بودم و تند تند تایپ میکردم:
وای نه. خودشه. اینقدر بهش فک کردم که خودش اومد. خیلی مسخره ست. دلم میخواد فرار کنم. ولی خودشه. اونجا روی اون صندلی نشسته. اگه منو ببینه چی؟ حالا باید چیکار کنم؟ اگه چش تو چش بشیم چی؟ اگه سلام کنیم بعدش باید چی بگم؟ تنهاست. هیچکس کنارش نیست. حالا چیکار کنم؟
فرار کردم. ولی باز چند روز بعد دیدمش. دقیقا رو به روم. دوستان فکر میکنید چیشد؟ اون هنوز همون آدم بود. هنوز هم خوشگل بود. هنوز هم حرفای زیادی داشتیم که برای هم بزنیم. هنوز هم تیکه کلامش رو حفظ کرده بود. ولی تازه یادم افتاد چند سال قبل برای چی دیگه با هم حرف نزدیم. اون هنوز از همون چیزای مضرخرف قبلی حرف میزد و هنوز همون عقاید نکبتبار گذشته رو داشت. اون هنوز هم یه آدم بود. فقط یه آدم بی مصرف مثل همه ی آدم های دیگه. با این حال هنوز هم همونطوری نگاه میکرد و هنوز هم وقتی میخندید لبخندش قشنگ بود.
من بازم بهش فکر میکنم اما حالا یه چیز عجیب رو فهمیدم. اون واقعا آدم خاصی نبود. من خودم تموم اون رنگ و شکل قشنگ رو به لبخندش داده بودم. این من بودم که باعث میشدم اون احساس های شگفت انگیز رو تجربه کنم. همه ی اون حس ها و قشنگی ها کار خودم بود. این ذهن من بود. این قلب من بود. این احساس من بود. اینها بودن که قشنگ بودن نه اون. اینقدر احساس و ذهن من قوی بود که میتونستم توی لبخند یه آدم دیگه تصورش کنم. اینقدر قلب من ساده بود که همه چیزو به اون نسبت میداد. همه ی خوبی ها رو برای اون میدونست.
دوستان میدونین، ما آدما اگه یه روز بتونیم خودمون رو بشناسیم، عاشق خودمون میشیم. ما آدما خیلی عجیبیم. خیلی عجیب...
این بود قصه گویی امروزم! همین! :)
