ویرگول
ورودثبت نام
پوپک
پوپکروزمره‌های یک دختر
پوپک
پوپک
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

خونه آقاجون و مادر

  • مادر گفت: «چرا نمیای اینجا؟ ‌دلمون برات تنگ میشه.» و من همین چند روز پیش اونجا بودم.
  • بلند شد و گفت: «برم ببینم خاله ات خوابش نبرده باشه.» خندید. عصاشو برداشت و رفت خاله رو که اصلا نخوابیده بود بیدار کنه.
  • نشسته بود و داشت به آدمای توی تلویزیون نگاه میکرد. قشنگ تلویزیون نگاه میکرد. قشنگ میدید. با دیدگاه خودش.
  • به آقاجون گفت: «حجی پاشو نمازتو بخون.» آقاجون نمازشو سه سوت خوند چون فقط حمد و سوره اش رو بلد بود. بقیه اش رو یادش رفته بود.
  • مادر رفت حموم وقتی اومد بیرون موهاش قشنگ‌تر از همیشه شده بود. حنایی و قشنگ. مثل گیسو های یه پری واقعی.
  • مادر امروز دارو هاشو یادش نرفت. اما آقاجون داروهاشو نخورد و غر غر کرد. آقاجون با تلویزیون حرف زد. گفت دستتون درد نکنه سلامت باشید. مادر بهش خندید. اخه اونی که توی تلویزیون بود آقاجونو نمیدید. ولی اقاجون که باهاش حرف زد.
  • روزایی که خونه آقاجون میمونم، احساس میکنم اگر یه روزی من هم آرامش و مهربونی مادر و سحرخیزی و مهمون نوازی آقاجونو داشتم دیگه همه مشکلاتم حل میشد. زندگیم روبه راه میشد. روزایی که خونه آقاجون میمونم دلم میخواد نماز بخونم. اصلا اونجا یه جوریه که هیچ جا نیست.
  • نه آقاجون و نه مادر توی زندگیشون همیشه نخندیدند. اما هیچ وقت هم از زندگی نخواستند که همیشه بخندند. چه تناقض غم انگیزی. درستش این بود؟ درستش این بود که آدمای خوبتر کمتر بخندند؟



روزمرگیمادر
۲۵
۱۲
پوپک
پوپک
روزمره‌های یک دختر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید