ویرگول
ورودثبت نام
پوپک
پوپکروزمره‌های یک دختر
پوپک
پوپک
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

حرف نوشت

برف داره میاد. نمیدونم چرا دیگه هیچ چیزی نمیتونه احساسمو تغییر بده. حتی برفی که بعد یک سال دارم میبینم. وقتی آسمون غروب میکنه. وقتی ابرای آسمون قشنگ میشن. چرا موقع دیدن اینها مثل قبل سر حال نمیام. چرا مثل قبل خوشحالم نمیکنن؟ این بده؟ اره میدونم که بده.

خب امروز تعطیله. دیشب فرشته و اینا اومدن خونمون. شام خیلی خوشمزه بود و من اینقدر ته‌دیگ خوردم که برای آخرینش که میخواستم بردارم احساس کردم باید برای همه توضیح بدم. پس بلند گفتم «ته‌دیگ‌ها رو خیلی دوست داشتم.» مامان خندید. فرشته نگاه کرد. و بچه ها به ته‌دیگ های کنار بشقابشون گاز زدن. دیشب سرم درد میکرد. احساس میکردم اجزاء سرم هر لحظه داره بیشتر باد میکنه و داغ میشه. ساعت ۱۰ و نیم خوابیدم. من که هیچ وقت خواب هامو یادم نمیمونه. اما احتمالا باید خواب ارائه دادن همراه با ته‌دیگ خوردن دیده باشم.

ارائه دیروز خوب پیش رفت. همه چیز از تصوری که از فضای ارائه در ذهن خودم چیده بودم ساده‌تر بود. بچه‌ها خسته بودن. برای اولین بار که رفتم بالا و به همشون نگاه کردم، نگاه کردند. ولی بعد هر چی که گذشت، به چشم‌های هر کدوم که خیره میشدم تا بهم گوش بدن، میدیدم هیچ کدوم حواسشون نیست. بیشترشون سرشون پایین بود. و اون هایی هم که به ظاهر نگاهشون به من بود، گوششون با من نبود. اینو کمتر باری تجربه کرده بودم. به خاطر طولانی بودن مطالبی که نفرات قبل توضیح داده بودن همه حوصلشون سر رفته بود.

یه بار به یکیشون نگاه کردم که داشت خیلی متمرکز بهم نگاه میکرد. خوشحال شدم که یه نفرو پیدا کردم که داره گوش میده. همینطور داشتم توضیح میدادم که دیدم سرش آروم آروم داره لیز میخوره و یکی از پلکاش می‌افته. صحنه خیلی بدی بود. خیلی خودمو کنترل کردم که نزنم زیر خنده. یه چیز کشف کردم. همیشه در واقعیت همه چیز ساده‌تر از چیزی که در تصورم هست پیش میره. ارائه دادن در واقعیت حتی راحت‌تر از ارائه در تصوراتمه. و نمیدونم دلیلش چیه.

پریشب مامان گفت نمیای بریم بیرون. مامان احتمالا میدونست و تا درصد های خیلی زیادی مطمئن بود که من میگم نمیام. ولی باز هم ازم پرسید. البته شاید اگه ارائه نداشتم میرفتم. شااید. ایندفعه مثل کسی که دفعات قبلی همیشه پیشنهاد های بیرون رفتن که از طرف خانواده داده میشه رو با جون و دل میپذیره و فقط همین یکبار در کل عمرشه که داره این پیشنهاد رو رد میکنه، خیلی با حوصله براش توضیح دادم که فردا گزارش و ارائه دارم و اصلا وقت نمیکنم. فکر کنم اولین باری بود که در این زمینه داشت توجیه میشد. تا حدودی هم احساس کردم یه بغض گلوشو گرفت و سخت از مشغول بودن من متاثر شد.

ولی خب بعدش همه چیز خوب پیش نرفت. اخه من چمیدونستم اینقدر زود میرسه خونه و میبینه من سخت در حال آهنگ‌ گوش دادنم؟ البته آهنگ خوبه دیگه. مگه نیمه شعبان نیست؟ خب به اینکه واقعا چی توی ذهنش میگذره خیلی فکر میکنم. چند وقت پیش سر اینکه ظرف ها رو نشُسته بودم. بهم گفت ازت ناامید شدم. اصلا موندم. چرا باید برای چندتا ظرف... همه چی اومد جلو چشمم. همه تلاش‌هایی که همیشه کافی نیست. یه جورایی خیلی عجیبه که الان دیگه اون آدم قبل نیستم. آدمی که سر این موارد، بینهایت غصه میخورد. اینکه تلاش هاش کافی نیست. و اینکه گاهی ظرفهای توی سینک بیشتر از تلاش‌هاش اهمیت دارن. هیچ وقت نفهمیدم چرا حرفهای مامان اینقدر برام مهمه. اگه هر کس دیگه‌ای بود که این حرف رو میزد، ناچیزی برام ارزش نداشت و تا الان فراموشم شده بود.

دیروز یه اتفاق دیگه هم افتاد. زینب یه ویس بهم داد و اینو گفت: «... درسته من زیاد نمیشناسمت، اما فقط درمورد کسی که در دانشگاه هستی، امروز وقتی داشتی ارائه میدادی خیلی برات خوشحال شدم. اولین ارائه‌ات به ذهنم اومد. حتی امروز که من این مشکلمو بهت گفتم... واقعا بعضی اوقات تو تنها کسی هستی که مشکلات و بدبختی‌های زندگیمو وقتی اصفهانم بهت میگم. و تو گوش میدی به همش. امروز اینقدر صبورانه و بدون هیچ هیجانی با من حرف زدی که من خیلی آروم شدم. ...»

این عجیب ترین و قشنگترین حرفی بود که کسی میتونست بهم بزنه. و این عجیب ترین آدمی بود که حتی تصور نمیکردم تو زندگیم بهش بربخورم. چطور میشه آدم چیزی که احساس میکنه رو تمام و کمال بتونه برای بقیه بگه؟ دنیا الان پر شده از کسایی که ابراز نمیکنن و نسبت به کسی که هر روز از کنارشون رد میشه بی‌تفاوت اند. و توی چنین شرایطی دیدن چنین فردی اصلا اتفاقی نبود. با اینکه دوستای کمی در زندگیم داشتم، اما هر کدومشون در اون مقطعی که در کنارم بودن بیشتر از هرکسی بهم یاد دادن. الان دیگه مطمئنم آدمایی که وارد زندگیم میشن و نقشی ایجاد میکنن، قطعا با یه برنامه قبلی از طرف خدا هستن. قطعا و حتما همینطوره.




روزمرگی
۲۴
۶
پوپک
پوپک
روزمره‌های یک دختر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید