امروز پنجشنبه بود. سه شنبه با زینب رفتیم کلاس ورزش. اولین جلسه پیلاتس. الان هنوز عضلات شکم و پاهام درد میکنه. خیلی حال داد. زینب هم خوشش اومد. ولی اون گفت که بدنش درد نگرفته. زینب خیلی فیلم میبینه. الان یه عالمه سریال بهم معرفی کرد. روم نشد بهش بگم من قطعا هیچ وقت هیچ کدوم از اینایی که گفتی رو نخواهم دید. کی حال داره سریال ببینه. فیلم سینمایی ولی یکی دوتا معرفی کرد. اونارو شاید ببینم. منم بهش «فارست گامپ» و «انگل» و «در روز عروسی تو» و «زنان کوچک» رو گفتم. فارست گامپو نصفه دیده بود. انگل رو دیده بود و خوشش نیومده بود. زنان کوچک هم گفت خیلی سال پیش دیدم. بعد بهش گفتم کتابشو بخون گفت باشه. قرار شد دو جلد کتابشو بخونه و فیلمشو دوباره ببینه. فقط فیلم «در روز عروسی تو» رو ندیده بود اون هم چون من اینو از ناکجا آباد پیدا کرده بودم. یه روز که حوصله ام سر رفته بود و دلم میخواست یه محتوایی ببینم که نیاز به فکر کردن و تحلیل کردن نداشته باشه تو گوگل سرچ کردم فیلم کره ای عاشثانه. نمیدونم چرا احساس کردم فیلم کره ای عاشقانه احتمالا محتوا نداره. بعد یکی که به نظر بهتر میرسید رو انتخاب کردم و دیدم. سرگرم کننده بود. با وجود انتظاری که داشتم خیلی خوب عمل کرد. اتفاقا بدون محتوا هم نبود. زندگی واقعی رو نشون میداد. به بهترین و زیبا ترین حالت ممکن به آدم میفهموند ببین زندگی عاشقانه واقعی این شکلیه. فانتزی نیست. اینطوریه. ممکنه همه چی خوب پیش نره. ولی تو میتونی خوب فکر کنی. تو میتونی به جای افسردگی و ناراحتی و غم و غصه و گریه، با موضوع کنار بیای. بپذیریش و با لبخند صحنه رو ترک کنی. هرچند که احتمالا همه میدونن اون لبخند چقدر حاوی درده. ولی این نشون دهنده ی قدرته که لبخند برنی.
شنبه قراره ارائه داشته باشم. میخوام فردا حسابی خودمو آماده کنم. حسابیِ حسابی. تمرین میکنم و بهترین ارائه عمرو براشون میدم. قراره یه ارائه جدید رو تجربه کنم. دوست دارم با عشق براشون همه اینها رو بگم. فردا قراره مقدمه گزارش رو هم بنویسم. یه نفر هم باید نوشته های همه رو مرج کنه. امروز یه کاری کردم. تو گروه همگانی دانشگاه نوشتم «دست از ولنگاری زبانی بردارید!» و لینک مطلب آقای مطهری رو گذاشتم زیرش. به نظرم خیلی مهم بود که حداقل یک نفر از اون ۵۰۰ نفری که در لحظه پیام من رو میدیدن برن توی سایت و اون متن رو تا آخر بخونن. برام مهم بود و دلم میخواست بدونم واقعا کسی خوند؟ تصمیم دارم یه بار دیگه بفرستم براشون که افراد بیشتری ببینن. شاید تو گروه بچه ها خودمون هم فرستادم. و همچنین به چند نفر هم گفتم که بذارن چنلشون. این برام مهمه که تا جایی که میتونم کمک کنم. اینو همین الان وقتی خودم به حالت ولنگار زبانی دراومدم و گفتم «یک نفر متن های همه رو با هم مرج کنه»، یادم افتاد.
امروز یه ویس (ولنگاری زبانی) فرستادم برا استاد و ازش یه سوال پرسیدم بعد یه عالمه ویس هم فرستادم برای زینب. توی یکی از ویسا بهش گفتم که الان که بعد چند ساعت دارم ویس خودمو گوش میدم میفهمم خیلی زشت حرف زدم. مثل اینایی که سعی میکنن باکلاس طور حرف بزنن و خیلی حال به هم زنه. چرا اونطوری حرف زدم؟؟ خیلی حس بدی بود. استاده ویسمو گوش داده بود. بعد فک کردم همه چی تموم شده تا اینکه پیام دادم به اون یکی زینب و اون وسط یه ویس هم فرستادم بیخودی. گفت لهجه ات تغییر کرده. و من اون لحظه دلم میخواست خودمو بکشم. بعد هر دو سعی کردیم که خودمونو مجاب کنیم که به خاطر تمرین ارائه هست و بعد از خوابیدن ری استارت میشم و خوب میشه.
وای به چیز دیگه هم بگم کتابای اکسفورد ورد اسکیلز رو اینترنتی سفارش دادم و خیلی الان خوشحالم. یعنی چند روز پیش سفارش دادم. نوشته ۳ تا ۵ روز دیگه میاد. امیدوارم زود بیاد.
دیگه چی بگم. برای ارائه یه حس عجیبی دارم. استرس نیست. یه جوری حس بدی دارم. احساس میکنم مطالب کافی نیست. گزارشی که میخوام ارائه کنم خوب نیست و یه جوریه. دلم میخواست یه مطلبی که خودم با عشق انجامش دادم رو ارائه کنم. متاسفانه این بخشی که دارم اماده میکنم برا ارائه، خیلی خودم روش کار نکردم. بیشتر دست زینب بوده. نمیخوام پشیمون بشم از اینکه قسمت اولو دادم به اون. ولی دارم پشیمون میشم.
آقای «ن» قسمت ارائه اش خیییییلی زیاده. یه جور خیلی زیادی زیاده. خاک تو سرش. همیشه کار ها رو میدزده. حالا ما ارائه میدادیم بیشترشو چی میشد؟! نمیخواد بزاره کسی بهتر باشه. و تا الان هم که واقعا موفق شده. رتبه اول کلاس. ازم پرسید اگه که جزو افراد برتر باشی ارشد همین دانشگاه میخونی؟ گفتم نمیدونم. اگه زینب پرسیده بود میخندیدم و میگفتم نه من میخوام شوهر کنم. و بعد هر دومون میخندیدیم و به فکر فرو میرفتیم. بعد دو تاییمون میگفتیم هیچکدوم از دخترای این دوره زمونه مثل ما نیستن خاک تو سر ما. بعد اون از اینکه دوست داره یه بچه برای خودش داشته باشه که مادری کنه براش میگه و من از اینکه ... من درواقع حرف خیلی نمیزنم. ولی خب توی ذهنم به این فکر میکنم که دوست دارم یه زندگی دو نفره باحال داشته باشم که مثل دو تا رفیق هر کار خواستن میکنن. بعد ولی میبینیم که کسل کننده ست برای همین به این نتیجه میرسیم که هر دو تامون دوست داریم درس بخونیم. اون میگه که رویاش اینه که بره آمریکا. من ولی رویاهام خیلی کوچولو تره. درواقع خیلی رویا ندارم. فقط همین برام کافیه که یه کار مفید بکنم. وقتی میگم دوست دارم جوری زندگی کنم که خوشحال و راضی باشم، زینب میگه این درست نیست. میگه باید هدف داشته باشم. و من در فکر فرو میرم و با خودم میگم چرا من هدف بزرگ ندارم؟
دلم میخواد کتاب های خیلی زیادی بخونم. این یکی از هدفامه. اسمش هدفه؟ نمیدونم. یا مثلا یه هدفام اینه که یه خونه قدیمی و خوشگل و دور افتاده داشته باشم. ازین خونه هایی که پیچک ها دیوارشو پر کردن و هی پله میخوره و یه فضای خیلی کوچیک و صمیمی داره. ولی پنجره هاش بزرگ و زیاده و رو به کوچه خلوت و درخت هاست. اون پشت مشتای خونه های زرق برق دار. همونجایی که اصلا به چشم نمیاد. همه چیز اونجا ساکته. مردمش عادی اند. اونجا سبزه. یه خونه قدیمی و کوچولو. ولی توش یه کتابخونه بزرگ داره که کتابای خیلی قشنگی توش هست و یه تلویزیون داره که خیلی بزرگه. و یه میز دو نفره که ساده و قدیمیه. فرشش شبیه فرشای خونه های مادربزرگاست. چیز دیگه ای نداره. توی خونه حیوون خونگی نگه نمیداریم چون حیوونا گناه دارن. به جاش گنجیشک ها برامون میخونن.
اره همینایی که نوشتم. حرفام زیادن ولی برای الان همینایی که نوشتم.
