ویرگول
ورودثبت نام
پوپک
پوپکروزمره‌های یک دختر
پوپک
پوپک
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

جمعه نویسی

سلام از اینجا ، توی اتاق، روی صندلی قراضه ام که با حرکت های من صدای اژدهای خسته میده. امروز دلم خواست بنویسم.

جمعه ی من از این قرار بود که تا لنگ ظهر خوابیدم ، بعد بلند شدم و ظرفها رو شستم و سراغ انجام دادن کار های آبرنگ رفتم. یه درخت پاییزه کشیدم که کج و کوله از آب دراومد. از این بابت ناراحت نشدم چون همین هم از نظر استادمون عالیه و خیلی پیشرفت کردم، بعد هم با ذوق میگه: «هییین آآآفریین!» کلا استاد با ذوقی داریم. اگه یکی مثل ایشون تو زندگیم بود که همیشه اینطوری تشویقم کنه احتمالا یه چیزی برا خودم میشدم. شما هم اینطوری هستید که تشویق که میشید انگیزه ی فیلو پیدا میکنید؟

درخت یه وری
درخت یه وری

بعد ناهار آبگوشت خوردم. واقعا مامان معجزه میکنه. اگه اونطوری سنتی و خوشگل بساط سفره رو نمیچید من قطعا هیچ وقت دلم نمیخواست غذایی یه نام آبگوشت بخورم. از این جهت میگم معجزه است که اگه منو پنج روز تنها توی خونه زندانی کنید و فقط حق داشته باشم آبگوشت بخورم، قطعا و ترجیحا تن به مرگ میدادم و اون غذای بدریختو نمیخوردم.

بعد ناهار یه درخت سبز کشیدم که هیچ شباهتی به کار آبرنگ نداره. بیشتر مثل اینه که رنگ و روغن کار کرده باشم.

ایشون هم درخت سبز هستند
ایشون هم درخت سبز هستند

بعد یه سری کار های دیگه از آبرنگم رو‌ انجام دادم و رفت سراغ کتاب. کتاب «مزایای منزوی بودن» رو تازگی شروع کردم. درواقه من یک ماهی بود که داشتم سعی میکردم این کتابو از کتابخونه بگیرم ولی یه بنده خدایی کتابو گرفته بود و قصد نداشت به این زودی ازش دل بکنه. همه ی کتاب نامه ست و ترجمه اش جوریه که بعضی جاهاشو نمیفهمم. ولی دارم سعی میکنم بخونمش چون باید ارزش این همه تلاش رو داشته باشه.

نمیتونم باور کنم که بعد از یکم کتاب خوندن شب شد. واقعا شب شد! و من جز کشیدن درخت کار دیگه ای انجام ندادم. البته این هم بود که من هر نیم ساعت یه بار به گوشی سر میزدم. خودم هم میدونم نیم ساعت یه بار خیلی زیاده، ولی این کار دلیل داشت. خب میدونید اگه کامل بخوام اینجا بنویسمش لو میرم و من اینو نمیخوام. قراره اینجا ناشناس باشم. فقط در همین حد بگم که هر نیم ساعت یه بار لایک و کامنت داشتم و این چیزی بود که تو کل عمرم تجربه اش نکرده بودم. معمولا هر روز یه بار هم که چک میکردم یه لایک هم نمیدیدم. با اینکه از این جمعه ام جدا احساس فلج بودن در کنترل زمان بهم دست داد و دلم خواست به خاطر اینکه تا ظهر خوابیدم سرمو بکوبم به دیوار و یکم بیشتر از همیشه از گوشی بدم‌ اومد، اما خیلی زیاد از کامنتها ذوق کردم و یه حس خیلی عجیب مثل یه جور استرس بهم دست داد که نمیدونم خوبه یا بد. (توضیح: من یه حساب کاربری دیگه هم دارم، لطفا سعی نکنید حدس بزنید کیم. ممنون) راستش چند وقته از این کارم _که انگار شبیه دروغ گفتن و ادای دو تا آدم دراوردنه درحالی که هر دوش منم_ احساس بدی دارم.

پوپک تا حالا خیلی بهم کمک کرده. من این چند وقت واقعا حالم بهتر از قبل شده. ولی شاید یه روز که دیگه تونستم خودم رو پیدا کنم، اینجا رو حذف کردم. چون فکر میکنم دو تا بودن جالب نیست.

خب همین دیگه، فعلا

روزمره نویسیروزمرگینویسندگی
۱۳
۱۴
پوپک
پوپک
روزمره‌های یک دختر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید